1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
1978 – 2024 … Dat is wat ik gisteren zag verschijnen tijdens het scrollen op instagram …
Sociale media …. iets waar we het niet echt over eens waren ….
Ik gebruik het niet vaak dus zag ook pas je overlijdensbericht een week … te laat …
stil …. héél erg stil werd ik …
en dan begon ik te zoeken , te zoeken naar de waarheid … dat dit niet waar kon zijn …. een klein sprankje hoop … en dan het bericht van je liefste man Jan ….
Net zoals voor Aron heb ik ook voor jou stilletjes gehuild …
Je haalt het dus niet altijd … het komt niet altijd goed …ofwel ?
Ik ben in de war door je vertrek …
Je was zo strijdvaardig , talig , goedlachs , liefdevol, kwaad soms & kwetsbaar …
Ik vraag me soms af of ik mijn kwetsbaarheid moet blijven uitdragen ….
Jouw vertrek overtuigt me van dit te blijven doen ….
Ik zal het uitzingen , voor jou , voor Jan , voor je 3 schatten van zonen …
Ik blijf je herinneren , omdat het zo nodig is …
mooi , leading lady ….
liefs , Annelies
3 jaar geleden had ik een acute psychose en werd ik gedwongen opgenomen. Ik kwam terug thuis zonder te weten wat er eigenlijk met mij aan de hand was. Gelukkig stuitte ik in de bib onmiddellijk op het boek “kortsluiting in mijn hoofd”. Zoveel herkenning. Dat boek was mijn therapie. En haar verdere boeken de richtlijn naar herstel.
Ik had net vandaag het neerschrijven van mijn verhaal beëindigd, met een getuigenis over haar hulp, toen ik nog even op psychosenet keek en het berichtje zag.
Ik heb het gevoel een heel goede vriendin verloren te zijn. Nochtans heb ik haar nooit persoonlijk ontmoet. Gelukkig wel ooit bedankt en gesteund.
Voor mijn naamgenote Brenda Froyen,
Dat je een naamgenote en landgenote van me bent maakt dit schrijven ergens ook echt wat raar en moeilijk vanuit hier. Omdat ik een Belgische ben die in Nederland woont, en meerdere psychoses heb gehad , begrijp en weet ik hoe moeilijk het allemaal is, vooral het emotionele klimaat in België.
De sterke emotionele onverschilligheid t.o.v. van psychose in België is zeker niet eenvoudig om mee om te gaan. De strijd die je gevoerd hebt is erg mooi en duurzaam geweest en zeker niet zinloos. Maar ergens vind ik het jammer, voor je man en je kinderen, dat je `de weg naar binnen` niet gevonden hebt.
Psychose is in mijn leven daar zeker een uitnodiging voor, daarvoor moet je wel de gelegenheid hebben om misschien eens langere tijd uit de ratrace van het leven te kunnen stappen, en eens alleen met jezelf (of gezin) te leven op een uitkering of met goede therapie te zitten …je hebt de emotionele ruimte namelijk nodig om de weg naar binnen te kunnen vinden.
Nederland heeft heel andere problemen dan Belgie op het gebied van Psychose en de herkenning ervan, de weg naar buiten is soms niet meer mogelijk, en je raakt levenslang niet meer uit de uitkering.
Waar ik persoonlijk wel heel dankbaar voor ben hier, is dat ik de gelegenheid gehad heb om kennis te maken met therapieën zoals mindfulness en Acceptance and Commitment Therapie. Daar kan je in België alleen maar van dromen en voor de weg naar binnen zijn ze erg belangrijk geweest.
Ik wens je man en je kinderen veel sterkte en hoop dat ze opnieuw `licht in hun hart` kunnen vinden.
Veel liefs
je naamgenote
Brenda
Voor altijd “aarden” met jou/jullie in gedachten… ♥️
Liefste Brenda,
Nee, ik kende je niet maar nu wel.
En je hebt een onuitwisbare indruk gemaakt, zo mijn hart in en dat van vele anderen. Het zal de mensen die jou kennen en die dichtbij je staan niet vreemd in de oren klinken dat je dat effect op me hebt. Zo’n mooi mens, van binnen en van buiten, maar dat van buiten leek er niet zo toe te doen, het gaat je om de inhoud, je medemens. Het werd al gezegd, wij zullen het stokje moeten overnemen en die voel ik; ik voelde al een grote drive om mensen te bereiken die eenzaam zijn of zich zonder hoop voelen, maar jij hebt het tot een next level gebracht. Zo hoog, dat is voor niemand te doen denk ik. Gelukkig geloof ik in niet-weg. Je bent er nog steeds, voelbaar en voor altijd steunend, zeker in de levens van hen die jou zo lief waren.
Lief mens, lieve Brenda, ik dank je uit de grond van mijn hart voor alles wat jij in jouw leven hebt gedaan, bereikt. Het zal blijven galmen, en terecht. Jij verdient niet minder. Ik ben blij dat ik van je bestaan heb gehoord, al is de reden niet te hebben. Ook daarin WIL ik geloven, in een diepere reden die wij niet KUNNEN begrijpen, niet kunnen zien, maar ooit zullen snappen.
Dank dank dank!
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot