1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Dag lieve mooie inspirerende vrouw . Moge jou bijdrage in de wereld van mentale gezondheid positieve wendingen krijgen , rust zacht voor altijd waar je ook verblijft
Lieve Brenda,
We kenden elkaar niet zo goed, je was onze gastspreekster op de vakgroep Psychoanalyse en Raadplegingspsychologie. Veel met je gemaild en je af en toe eens zien passeren in onze gang. Ook wel eens een babbeltje geslagen. Het nieuws heeft mij echt overvallen.
Vandaag jouw dienst mee gevolgd op livestream. Jouw foto’s, jouw lach, altijd plezier. Ik kan het nog altijd niet vatten ….
Het gaat je goed Brenda, hopelijk heb je rust gevonden nu.
Heel sterkte aan de familie in deze heel moeilijke periode.
Lieve Brenda,
Bijna 30 jaar terug, kwam je een tijdje vaak langs op ons gemeenschapshuis, in de F.Lintstraat in Leuven, je was er bevriend met een huisgenoot. Maar door je warme glimlach, je naturel, je oprechte interesse in anderen had je al gauw een band met ons allemaal. Ik herinner me hoe ik samen met jou, tussen het blokken door, in de regen in ons tuintje stond te dansen en te zingen. Het tovert nog altijd een glimlach op mijn lippen. Dank voor wie je was, dank voor wie je altijd zal zijn.
Lieve familie en vrienden van Brenda, zorg goed voor jezelf en elkaar. Warme groet, Els
Brenda, je hebt onnoemelijk veel verwezenlijkt voor de GGZ. Je hebt er onterecht onnoemelijk veel voor moeten lijden.
Je kroop in je pen, met je talent voor woord. Maakte muziek, toneel. Je streed. Een echte wereldverbeteraar. Een gouden influencer.
Jouw rimpeleffect is groot. Ik neem jouw ervaring en boodschap verder mee in mijn werk als klinisch psycholoog.
Jan, Jip, Jom, en Zen, ik wens jullie veel sterkte. Ik voelde haar grote liefde voor jullie in al haar woorden. Dat haar lijden zo groot was, kan ik alleen maar intens verdrietig van worden.
Aan haar gezin, familie en vrienden, elke volger, innige deelneming.
Brenda, de winter bevroor jou.
ik hoop dat je lente nog komt.
Liefs,
Sara
Helaas kon ik de uitvaart niet volgen tijdens de livestream. En ik vind geen mogelijkheid om het alsnog te kunnen ”bijwonen”, herbekijken… Misschien is het niet mogelijk. En dan zal ik dat moeten aanvaarden. Sowieso is en blijft zij een heldin voor mij! Rust nu maar Brenda en geniet van de eeuwige lente! xxx
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot