Diep bedroefd omdat zij wel de moed had om te vertellen wat zij (ook ikzelf) heeft meegemaakt in de wereld van de Belgische psychiatrie… Dat er tot vorig jaar, 11 jaar na haar eerste mensonterende behandeling en het aanklagen daarvan, nogsteeds op die vernederende en verwoestende manier met mensen met een psychose wordt omgegaan, moet wel ingeslagen zijn als een bom… Gestreden als een leeuwin en gevangen genomen, verbannen tot pure desillusie… Afgrijselijk!!!

BRENDA. Mooie, krachtige, inspirerende Brenda.
Nooit heb ik je ontmoet.

Maar je lezing bij Astare in 2015 (https://www.youtube.com/watch?v=XNrvXtvfEz8), kort voor mijn eerste (kraambed)psychose-ervaring, heeft mijn leven gered.
Of er in ieder geval een flinke steen aan bijgedragen.
Dat me niet is overkomen wat jou is overkomen.
Dat de ggz me niet heeft getraumatiseerd zoals deze jou telkens weer heeft gedaan.

Want mijn toenmalige partner zat in de zaal, daar bij Astare.
Hij luisterde naar jouw verhaal.
Je verhaal dat een strohalm vormde waaraan we ons vasthielden in de tijd dat ik thuis bleef.
Middenin die gekte. Temidden van mijn naasten. Mijn pasgeboren baby.
Op afstand gevolgd door de ggz, maar nooit opgenomen.
Rouwend om mijn moeder en tante, die net waren overleden.

We hadden geen idee wat we deden.
We deden maar wat, maar we deden het.
En nog steeds ben ik iedereen die dat durfde mijn leven lang dankbaar.
Want verdomme de andere kant van de medaille, de medaille die jij aan den lijve ondervond.
Het is mensonterend verschrikkelijk.

Zelfs terwijl ik het nu schrijf, bijna 9 jaar later, verschijnen nog de tranen in mijn ogen.
Al helemaal met het idee dat jij er nu niet meer bent.
Dat je vandaag bent uitgezwaaid door je geliefden.
Je kinderen. Je wereld.
Waarom jouw verhaal jouw eigen situatie niet kon redden, niet de strohalm kon zijn van verandering die het mij bracht…
Het is me een raadsel.
Ik vind het oneerlijk.

Dus het raakte me diep in mijn hart toen ik vorige week het bericht over je overlijden las.
En nog steeds ben ik er stil van.

Ik dacht je nog wel een keer te ontmoeten.
Om je dit te vertellen.
Dat ik een derde kraamtijd zonder psychische problemen ervoer en jouw verhaal standaard heb opgenomen in mijn signaleringsplan.
Ik deelde met het Crazywise-team nog het interview met je partner dat je afgelopen zomer publiceerde.
Met het idee je voor een volgende editie uit te nodigen…
Ik verwachtte je ergens, daar.
Een kleine maand geleden in Heiloo.
‘Van Angst naar Vertrouwen’ luidde de titel van de 8ste Crazywise Conferentie.
Ik zag in ons mailprogramma dat je regelmatig op de linkjes van de kaartverkoop klikte.
Maar je was er niet.

En nu ben je er helemaal niet meer.
Jouw vertrouwen was weg. Kennelijk.
En kan ik alleen nog maar een stukje schrijven over wat er allemaal in me voorbij kwam de afgelopen week.
Dat ik nog nooit zo van de leg ben geweest door een overlijden van iemand die ik letterlijk nog nooit heb ontmoet.

Ik troost me met de wetenschap dat door het rimpeleffect van jouw overlijden, nog grotere cirkels de wereld in zullen bewegen van het verhaal dat je bij leven met zoveel strijdkracht de wereld in bracht.

Omdat ik uit ervaring weet, wanneer moeders gaan, dat wat ze niet is gelukt over te brengen, via de dood alsnog zijn weg vindt.

Voor nu wens ik iedereen die jou dichtbij liefhad een heilzaam en gedragen rouwproces.
Dat het afscheid vandaag daarin een mooie blijvende herinnering mag zijn.

Het is een kunst om in het grijs van deze dag het blauw van morgen te zien.

Om te voelen dat verdriet geen volslagen leegte is maar dat grijs en blauw en leeg en vol samenspelen

Je raakt er nooit op uitgestudeerd

Hoeft ook niet!

Maar je moet er wel mee bezig blijven. Anders blijft het grijs langer grijs dan nodig is.

Niet aan sleutelen maar zorg wel dat je altijd zo’n tubetje blauw bij je hebt

Hemelsblauw! ( Toon Hermans)

Ik het geluk gehad Brenda te leren kennen via de opleiding perinatale counseling. Wat een vrouw en de indruk dat zij toen achter liet.

Veel sterkte

Brenda,

Het moet iets van een 13 jaar geleden zijn. We hadden elkaar al meermaals gekruist, geknikt…gewoon beleefd.
Maar daar stonden we dan, samen te wachten voor het oudercontact van onze zonen, Jip en Noyan.
Ik denk 1ste kleuterklas.
Die gigantisch mooie glimlach was uitnodigend, we begonnen te praten en we waren vertrokken.
Vele verjaardagsfeestjes van onze jongens passeerden en bij jullie was het altijd 1 groot feest. Ouders bleven gezellig in de tuin
hangen, iedereen was altijd welkom.
Het is niet zo dat we elkaar bijzonder vaak zagen maar de momenten samen zijn om te koesteren!
De vele avonden rond het vuur in jullie tuin, marshmallows, iedereen bracht wat lekkers mee,
de ongedwongenheid…gezelligheid troef!
Je zat vol wilde, toffe ideetjes en zo trokken we plots ook met een hoop vrienden naar een kasteeltje in de Ardennen.
Je creëerde verbinding, heerlijk!
Bij elke wandeling of ontmoeting wist je de juiste dingen te zeggen, gaf je me nieuwe dromen en energie.
Je dacht mee na, ook al had je het zelf met momenten heel moeilijk, toch vroeg je heel bewust ‘hoe is het met u”?
Jouw huis en tuin stonden voor velen open en zo mocht ik met de jongens ook een weekje op jullie huis passen terwijl jullie op vakantie waren.
Ik weet zeker dat er genoeg kandidaten waren maar je vroeg het toen aan mij…omdat je aanvoelde dat ik het nodig had om even
ruimte te hebben. Jouw super gezellig huisje en rustgevende tuin deden toen meer dan deugd.
Nog steeds dankbaar voor!
Al voelde jij je verveelt dat het fornuis net toen in stukken brak en schrok ik mij een bult dat de poetsvrouw plots onaangekondigd aan mijn/jouw bed stond ..maar ook dat was jij, go with the flow, beetje chaotisch, impulsief maar boordevol energie en altijd in functie van anderen. Mooie herinneringen zijn dat.
Ik had nog zoooo graag met jou gewandeld, gelachen en creatieve ideeën besproken..

Bij elke bloem die ik koop of plant of pluk ga je in mijn buurt zijn en ik beloof te blijven en durven praten over mentaal welzijn.
Dankbaar dat ik jou mocht kennen.

Rust zacht lieve Brenda