1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Och Brenda,
Ik ben zo van het bericht geschrokken dat er niet meer bent. Kippenvel. Ik ken je niet en volgde je op LinkedIn. Mooie berichten helder en vurig geschreven. Altijd raak voor mij, precies waar het over gaat …gelijkwaardigheid en het ontbreken van mededogen, een hart..
Ik heb staan huilen toen ik een paar dagen later las dat je uit het leven bent gestapt. Ik ken je niet…je berichten waren vol levendigheid en met een groot hart. Hadden we iets meer voor jou kunnen doen, dat vraag ik mij af. Ik had het graag gedaan, vrouw!
Ik wens je gezin en alle dierbaren (die je wel kenden) heel veel sterkte met het verlies van deze mooie en krachtige vrouw. Rust zacht, Brenda.
Je was mijn reisleidster bij Joker <25 toen ik na mijn studies voor het eerst richting Guatemala/Honduras ging de grote oceaan over. Je was voor mij precies veel matuurder dan ik toen, ook al blijkt dat we maar 4 jaar verschillen.
Een anekdote dat me is bijgebleven is hoe je voor onze groep opkwam toen de douane onze reispassen in beslag nam omdat we "belastingen" moesten betalen om het land binnen te mogen… met een smoesje heb jij er toen voor gezorgd dat we terug verder konden.
Op die reis vertelde je ook over Jan, toen al je grote liefde <3
Later ben ik je beginnen volgen op Facebook. Ik las hoe moeilijk je het had en hoe weinig aansluiting er was met passende hulp. Je plotse vertrek deed me schrikken… je voelde je echt niet goed… ik hoop dat je nu rust mag vinden in de lentelucht met veel bloemen om je heen… Rust zacht, veel moed en liefde voor Jan en je 3 binken van zonen.
Nadat ik Jaakko Seikkula, projektleider van de “Open Dialogue” ontwikkeling in West Lapland, Noord-Finland, op de hoogte had gebracht van het trieste nieuws, antwoordde hij me het volgende:
“Bedankt voor de informatie over dit trieste nieuws. Wat jammer dat Brenda haar ervaringen in de psychiatrie niet heeft kunnen verwerken. We hebben veel genoten van haar mooie aanwezigheid tijdens haar gesprekken. Ik condoleer haar familie en de rest van de Belgische gemeenschap met dit grote verlies.”
Op deze foto van mij, genomen gedurende het 2de “Open Dialogue” congress in Oostkamp, in oktober 2017, van links naar rechts: Luc De Bry, Brenda Froyen en Jaakko Seikkula.
Dag Brenda
Vorige week zondag kleurde de ochtendlucht helder. Ik stond bij jouw buurman Lotfi in de tuin. Lotfi wees naar de bomen achteraan en zwaaide vol lof … Hoe mooi jouw tuin is, maar vooral hoe fijn het is om goede buren te hebben. Ik kende jou toen nog niet.
Later op de dag werd het plots veel te vroeg donker: de sombere tijding van jouw afscheid. Ik kende jou toen nog niet.
En ook maandagochtend ontving ik – kersverse CVO-Gent-leerkracht – nogmaals het droevige bericht van jouw afscheid …
Dag collega, je was zo dichtbij maar meteen ook zo ver af. Ik kende jou nog niet, maar wil jou toch omarmen.
Brenda, zotte doos, zo mooi en “echt”, puur, …
Ik ben volgster sinds “kortsluiting in mijn hoofd”. Jou verhalen en quotes zijn nog steeds een steun, dank je!
Verwarring is licht uitgedrukt.
Volgens mij hebben ze jou nog harder nodig waar jij nu bent, anders was die poort nooit open gegaan.
Al moet ik toegeven dat ik vrees dat jij gewoon moe bent, heel erg moe!
Ik geloof niet dat sterven “definitief” is, wel voor je mooie lichaam helaas. Jij leeft verder in de bloemen, de vlinders en vogels, jou prachtige zonen,..
Lieve Brenda rust nu maar, zie je in de lente weer.
Heel erg veel sterkte voor de familie
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot