1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
2002, Het jaar dat ik geselecteerd werd als reisbegeleider bij Karavaan. Wat volgde waren zotte weekends waar we ons volledig konden laten gaan. Jan jij playbackte Kiss, Wij deden Luv. Voor mij voelden deze jaren als terug naar de studendentijd: veel volk kennen en je amuseren en ook fijne dingen bijleren. Ik had er heel veel deugd van.
Dit is de periode dat ik jullie ken, lang geleden. Maar ik volgde Brenda van de zijlijn, hoe moedig ze was dingen neer te zetten, aan te klagen maar ook mooie dingen neer te zetten zoals haar boeken. Ik volgde het afscheid mee. Heel mooi en ontzettend krachtig wat jouw madam, jullie mama allemaal op de kaart heeft gezet. Om eeeuwig trots op te zijn. Liefs Katleen
Ik wens jullie elke dag opnieuw lieve knorretjes om jullie heen:
“Vandaag was een Moeilijke Dag,” zei Pooh.
Er was een pauze.
“Wil je erover praten?” vroeg Knorretje.
“Nee,” zei Pooh na een tijdje.
“Nee, ik denk niet dat ik dat wil.”
“Dat is oké,” zei Knorretje, en hij ging naast zijn vriend zitten.
“Wat doe je nu?” vroeg Pooh.
“Niets eigenlijk,” zei Knorretje. “Maar ik weet wat Moeilijke Dagen zijn. En ik wil daar meestal ook niet over praten, op zo’n Moeilijke Dag.
“Maar weet je,” vervolgde Knorretje, “Moeilijke Dagen zijn zoveel makkelijker wanneer je weet dat er iemand voor je is.
En ik zal er altijd zijn voor jou, Pooh.”
En Pooh zat daar zomaar wat te zitten, zijn heel Moeilijke Dag door zijn hoofd te malen, terwijl stevige, betrouwbare Knorretje zwijgend naast hem zat, te bengelen met zijn korte beentjes….
En Pooh bedacht dat zijn beste vriend overschot van gelijk had.
Met heel veel liefdevolle gedachten voor iedereen die een Moeilijke Dag heeft.
Hopelijk heb je een Knorretje in de buurt.
❤️❤️❤️
Het ga je goed Brenda en we sturen met zijn allen veel knorretjes naar jouw zonen en man.
Dapper in al jouw keuzes en daden. Zoveel harten heb je geraakt en doen kloppen.
Helaas is jouw overlijdensbericht het eerste wat ik van jou meekrijg. Maar je hebt me geraakt, diep in m’n ziel. Want jij bezit een kracht die zelfs na jouw dood aanwezig is.
wat een gemis voor al jouw liefdes, naasten en vrienden.
Heel veel liefde toegewenst!
Dank je wel aan al de dierbaren van Brenda voor de mooie afscheidsviering en de mogelijkheid die jullie mij geboden hebben om deze online te kunnen volgen.
Dank je wel Brenda dat je op de barricade stond voor ons, je nek hebt uitgestoken voor ons ondanks het stigma dat dit nog al te vaak met zich meebrengt . Dank je voor de boeken die je geschreven hebt die voor veel mensen en kinderen meer inzicht hebben verschaft over psychische kwetsbaarheid. En het zou niet mogen zijn dat hoge bomen veel wind vangen wanneer ze niet in hun “normale” doen zijn, dan moeten ze gerust gelaten worden…maar de “ziekte” beslist daar soms anders over. Jij hebt veel zaadjes geplant zowel letterlijk als figuurlijk…die nog vruchten kunnen dragen.
Ik hoop dat jullie omringd worden door vele lieve mensen die jullie troosten, warmte bieden en tijd om dit verlies te kunnen verwerken. Innige deelneming.
Lieve Brenda
Zo’n gedreven vrouw als jou ben ik zelden tegengekomen. Ik kende je kort op AP als warme en en enthousiaste collega en inspirerende lerarenopleiding, tot ik met pensioen ging in 2017. Daarna volgde ik je op instagram met af en toe een klein chatberichtje. Als bioloog en plantenliefhebber was ik vooral fan van je berichten over jullie tuin.
Ik ontdekte geleidelijk je psychische problematiek. Ik vond het heel heftig en het maakte me nederig. Het zette me aan om veel milder te worden.
Het bericht van je heengaan vond ik erg schokkend. Wat een pijn moet je gehad hebben. Wat een ontzettend gemis is dit voor je geliefden, daar vind ik verder geen woorden voor. Ik denk dat je veel stenen verlegd hebt in veel beekjes en rivieren. Vaarwel, mooie Brenda. Blij om zo’n heerlijk veelzijdig en enthousiasmerend persoon gekend te hebben. Veel sterkte en warme gevoelens voor je familie!
X. Tine
Beste Hugo en familie,
Hugo ik ken je als collega al sinds de jaren 80. Hebben samen bezoeken gedaan bij bedrijven, heb je meegemaakt als collega op kantoor of bijeenkomsten en sinds pensionering een paar keer per jaar samen gezellig eten met de andere collega’s.
Veel van jullie privé leven ken en weet ik niet, ook Brenda ken ik persoonlijk niet, maar zo’n gebeurtenis grijpt je toch wel heel erg aan.
Heel veel sterkte toegewenst in het omgaan met dit verdriet.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot