1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Lieve Brenda,
In 2016 had ik de eer en het genoegen jou te leren kennen bij de workshop herstelverhalen schrijven die je animeerde bij het Cliëntenbureau. (Ik zocht een ander woord voor geven, want dat is ontoereikend). Je inspireerde me en wist het beste uit me te halen. Je nam me mee op een studiedag waar je ook een workshop mocht geven en liet mij daar mijn eigen stukjes herstelverhaal voorlezen.
In die tijd was ik ook wanhopig op zoek naar een appartementje. Met het jou zo kenmerkende enthousiasme deed je alles wat maar mogelijk en onmogelijk was om mij te helpen. Je vatte het idee op dat ik bij jullie in de tuin kon komen wonen en trommelde daarbij pleegzorg en zelfs de burgemeester op. Uiteindelijk vond ik dan toch onverwachts een appartementje, waar ik nu nog steeds woon. Je nam me ook mee op interview en liet me de interviews uittikken voor een van je vele boeken. Ik mocht mee van je tuin genieten.
Lieve Brenda,
Jouw tijd hier is veel te snel weggetikt. Ik overdrijf niet als ik zeg dat een golf van verdriet Vlaanderen en Nederland overspoelt. Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen jij hebt geraakt in de veel te korte tijd dat je hier was. Je deed veel meer dan alleen stof opwaaien. Er is echt al veel veranderd, niet genoeg, nooit genoeg, maar de tanker is in beweging gezet. Zo verdrietig dat je dat zelf niet altijd mocht/kon ervaren, jij die daar zoveel aan hebt bijgedragen.
Alleszins heb je mij in beweging gezet. Al zal mijn bijdrage veel bescheidener zijn dat de jouwe. Ik ploeg verder op mijn manier. Ik geloof niet in strijd, want strijd maakt slachtoffers.
Lieve Brenda,
Ik kan me moeilijk voorstellen dat jij nu rust. Maar dat is wel wat ik jou wens, dat je mag rusten in vrede, in licht en in liefde.
Lieve Brenda,
Rust zacht.
Bruisende Brenda
Dag lieve Brenda,
Je hebt me leren tuinieren, waarvoor dank!
Mylène
Zoveel jaren naar je opgekeken.
De kracht, je inzet je moed!
Meer, dan ooit schreeuw ik deze voor jou!
We barsten door de barricades en
Reikend naar de zon (wij zijn krijgers)
Ja, dat is wat we zijn geworden (ja, dat is wat we zijn geworden)
Ik laat ze mij niet tot stof afbreken
Ik weet dat er een plek voor ons is
Want wij zijn glorieus!
Jij bent glorieus! Jij bent de krijger!
Bedankt voor al het goede werk! En veel liefde voor je mannen en andere dierbaren!
Lieve Brenda,
De eerste dag van de onze bergtocht kwamen we al in de vroege namiddag aan in de berghut. Ik voelde direct dat ik in jou een compagnon had in de goesting om met een overschotje aan energie nog een topje te beklimmen om van bovenuit 360° rond te genieten van de prachtige bergomgeving waar we in vertrokken waren voor de volgende 8 dagen. Aan de voet van de laatste klim, een pittig stukje steil naar boven en een bordje dat ons vertelde dat de gemiddelde wandelaar er een half uur over deed.
‘Dan doen wij dat gewoon een beetje sneller’ was de beslissing die niet veel woorden nodig had. Onderweg hoorde ik je ademtrappen, maar vertragen zat er niet in, dat was voor op de top. En de terugweg gebruikte je voor je strijdlustige verhalen om op adem te komen, om nét bij de uitgeschepte soep samen aan tafel bij te schuiven en jouw rolluikskes een uur later te zien dichtgaan aan diezelfde tafel.
Zo leerde ik je kennen, op je 44ste verjaardag, met je grenzeloze ‘gaan’, met je doel voor ogen de vermoeidheid schijnbaar moeiteloos verbijten, het genieten van de top, de gedrevenheid in je babbelen over wat jou drijft, en het klopke nadien pak je erbij.
Een paar dagen later, op een dagtrip naar een colleke, zat de tred er goed in, terwijl de hemel stilaan dichttrok en we boven getrakteerd werden op een mistig uitzicht. Daar leerde ik jouw aanstekelijk enthousiasme kennen… Je begon te zingen, kreeg ons 1 voor 1 mee in je zangpassie tot we ons even later een meerstemmig bergkoor waanden… en ik vooral onder de indruk was van het effect van jouw gepassioneerde gedrevenheid op mijn goedgeworteld geloof niet te kunnen zingen. Met je brede glimlach mensen laten voelen dat ze meer kunnen dan ze denken, daar zag ik je van genieten… en dat deed je op zoveel plekken.
Op een wandeling voor Vero’s verjaardag wandelden we voorop, op een stevige tred die ik herkende vanuit de bergen, maar deze keer met een zwaarte die ik nog niet kende. Je eerlijkheid rond de effecten van je laatste psychose raakte me… en ik bewonderde je moed om ook die voorzichtig te delen.
Je doorbrak taboes, en dat leek je toen ook te doen voor jezelf… Of was dat ook om anderen een hart onder de riem te kunnen steken in gelijkaardige periodes?
In alles wat je deed, leek er een gedrevenheid die veel verder ging dan voor jezelf alleen, iets betekenen voor de wereld rondom jou en veel verder. En dat deed je.
Rust zacht, lieve Brenda. Dat wens ik je echt toe na, daar waar je bent.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot