1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Lieve, dappere Brenda
Ik wil je nog zo veel vertellen, maar de woorden verdrinken in mijn verdriet.
We hadden vaak contact, ook al zagen we elkaar bijna niet.
“Zo lief Eva. Jij was er altijd al”, schreef je me ooit.
Maar jij was er ook voor mij, dat vergeet ik nooit.
Mede dankzij jou doe ik mijn best om taboe te doorbreken.
Om over psychische kwetsbaarheden, inclusief die van mezelf, te spreken.
Dankjewel om op mijn pad te komen.
Ik hoop dat je nu ergens op een plek bent om van te dromen.
We zouden ooit nog eens gaan wandelen, wij met z’n twee.
Maar vanaf nu neem ik je overal met me mee.
Brenda, je blijft voor altijd verder leven in mijn hart. Ik voel je met de warmte van de zon, tussen de planten en de bloemen. Je bent en blijft die fantastische Brenda, ‘Brendapper’. Lieverd, ik wens je lente tot in de eeuwigheid! Dikke knuffel!
Ook een hele dikke knuffel aan Jan, Jip, Lom, Zen, Wifi en al wie haar lief heeft!
“How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard.” – Winnie the Pooh/A. A. Milne
Zeg nooit: “Dit kan mij nooit overkomen”. Daarom een dikke pluim aan jou Brenda om psychose, depressie en andere mentale gezondheidsproblemen onder de aandacht te hebben gebracht en jouw waarheid krachtig te hebben neergezet. Ik gun je rust nu. Mijn steun en medeleven gaat naar jouw gezin, familie en vrienden. Jouw vertrek is een zware beproeving voor hen. Namaste. Sonja.
Ik ontmoette Brenda bij de Socialrun, maar haar verhalen en energie waren haar al vooruit gesneld, en hetzelfde gold voor haar glimlach, die je tegemoet sprong. Een zonnetje, vol energie, die haar warmte wil verspreiden, dat was de eerste indruk. Maar al snel was te zien en te merken hoeveel kracht er in haar school, doorzettingsvermogen, en verbetenheid. Lichtjes gedragen, dat wel, toen wel. Elke deelnemer aan de Socialrun heeft een eigen verhaal, en iedereen kent pijn en verlies. Eindeloos respect heb ik voor iedereen die zijn of haar ervaring meeneemt om het leven voor anderen te beteren. Brenda heeft op dezelfde, maar geheel eigen manier, voor ongelofelijk veel mensen, jong en oud, heel veel betekend. Ze behoudt een plek in ons hart. Tijdens de tocht was het de bedoeling dat wij als fietsers de weg wezen. Dat is prima, voor die 555km. Maar voor de rest wees zij de weg. Dankjewel Brenda, rust zacht.
Lieve Brenda,
We leerden elkaar kennen toen Femke en Lom in dezelfde klas zaten op de Sterappel.
Het klikte wel tussen onze kinderen, dus Femke mocht in 2016 eens bij jullie komen spelen. Wat een prachtige tuin en huis hebben jullie!
Famke kwam vol verhalen naar huis. Lom mocht ook eens bij ons komen spelen, maar we vonden nooit een datum.
Toch voelde ik me steeds heel erg verbonden met jou…
Je oprechte soms vrolijke soms heel zware berichten op Instagram raakten me.
Ook enkele boeken heb ik gelezen van jou: wat een schrijftalent!
Maar ook wel heftig. Ik kon niet alle boeken lezen tot het einde…
Te heftig voor mij, wat moet dat niet voor jou geweest zijn.
Lieve Brenda, ik heb je steeds heel erg bewondert en ik hoop dat je dat blijft voelen, waar je ook bent!
Je hebt je strijd gestreden en die was mooi, maar jammer genoeg ook heel zwaar.
Rust nu maar, slaap zacht…
Schitter maar verder ergens daarboven…
Lieve Jan, Zen, Lom en Jip,
Wat jullie meemaken zou niemand mogen meemaken….
Je vrouw of je mama verliezen is heel zwaar…
Ik heb er geen woorden voor…
Weet dat ze jullie graag zag en dat ze steeds verder leeft in jullie.
Pak elkaar maar goed vast!
Als ik iets kan doen voor jullie, geef maar een seintje.
Veel sterkte xxx
Verbijstering, onmacht, boosheid en verdriet voel ik bij het overlijden van Brenda.
Ik volg Brenda al sinds haar boek Kortsluiting in mijn hoofd en ben haar altijd blijven volgen. Ik vond een lotgenoot. En ik denk velen met mij. Af en toe hadden we via DM contact. Ik ben blij dat ik haar heb kunnen vertellen hoe belangrijk haar boeken voor mij waren. Hoe ze mij kracht en erkenning heeft gegeven en de moed om mijn eigen weg te volgen na psychotische ontregelingen en opnamen.
Ik heb haar strijd het afgelopen jaar bezorgd gevolgd. En vind het heel erg dat zo’n unieke, energieke, intelligente, vrolijke vrouw de moed om te leven heeft opgegeven door de trauma’s die zij heeft opgelopen in de psychiatrie.
Helaas heeft de psychiatrie veel slachtoffers gemaakt.
Ik hoop dat haar strijd niet voor niets is geweest.
Maar voor Jan, kinderen en familie is dat geen troost. Zij moeten leven met dit verlies.
Ik wens jullie veel licht, kracht en liefde om het verlies te kunnen dragen.
Brenda bedankt! Rest in power 👊🙏❤️
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot