In liefdevolle herinnering aan
Brenda Froyen

1978

2024

“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”

Ernest Hemingway

Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.

Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.

Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.

Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.

Verhalen en herinneringen aan Brenda

Door: Peter

Haar verlies laat een grote leegte achter, niet alleen bij haar naasten, maar ook bij iedereen die het voorrecht had haar te kennen. Ze was een vrouw met een uitzonderlijk positieve instelling, iemand die ondanks de moeilijkheden in haar leven altijd met hoop en kracht vooruit bleef kijken. Haar warmte, veerkracht en grenzeloze energie zullen altijd in onze herinnering blijven.

Ze was een toegewijde moeder van drie zonen, voor wie ze alles deed. Haar liefde en trots voor hen waren onvoorwaardelijk, en haar zorg en steun vormden de basis van hun leven. Samen met haar echtgenoot, die haar in alles enorm steunde, vormde ze een liefdevol en hecht gezin. Haar man stond altijd aan haar zijde, zowel in de mooie momenten als in de moeilijke tijden waarin zij streed tegen psychoses. Zijn steun was onmisbaar in haar leven, en hun band was een bron van kracht voor haar.

Naast haar rol als toegewijde echtgenote en moeder, vocht zij onvermoeibaar voor meer begrip en betere zorg voor mensen die lijden aan psychoses. Ze was een voorvechter voor hen die vaak niet gehoord werden, en in een maatschappij waar de overheid tekortschiet in het aanpakken van psychische problematiek, was zij een krachtige stem van compassie en verandering. Ondanks de obstakels die zij tegenkwam, bleef zij optimistisch en vasthoudend, vastberaden om een verschil te maken.

In haar persoonlijk leven straalde zij altijd een positieve energie uit, zelfs in de zwaarste tijden. Haar kracht, optimisme en liefde voor haar gezin waren bewonderenswaardig. Haar echtgenoot en zonen konden altijd rekenen op haar onvermoeibare steun, net zoals zij op die van hen konden rekenen.

We zullen haar herinneren als een vrouw die met hart en ziel voor anderen vocht, die altijd hoopvol was, en die, gesteund door haar liefdevolle familie, haar leven wijdde aan het verbeteren van dat van anderen. Mogen haar echtgenoot, zonen en dierbaren troost vinden in de mooie herinneringen en in de wetenschap dat haar nalatenschap verder leeft in het werk dat zij heeft verricht.

Met oprechte en innige deelneming,

Door: Greetje

Ik deel hier graag wat foto’s van het bruisende kind en tiener die Brenda was. Toen Brenda eenmaal naar Hechtel verhuisd was, ik was toen 8, zij 9, werd ze mijn buurmeisje, maar vooral mijn meest innige vriendin. Op een heel bijzonder vervlochten manier brachten wij onze kinder- en tienerjaren met elkaar door. Mijn familie was dol op haar en Brenda en ik wisselden tussen onze twee thuizen ‘navenant’ het lekkers wat onze moeders maakten of waar iets te beleven viel. Er liepen altijd wel hondjes in ons voetspoor. Meestal zaten we in het bos of struinden rond in “Hechtel-city”.
Ik weet dat Brenda een strijder was in de geestelijke gezondheidszorg en velen zijn haar daar terecht erg dankbaar voor. Voor mij zal ze echter altijd de warmste ziel, de lachmicrobe, mijn natuurvriendje, de onuitputtelijke sportieveling en showbeest en mijn steun en toeverlaat terwijl ik opgroeide, blijven. Mijn hart gaat uit naar Jan, haar 3 prachtige zonen, Jip, Lom & Zen, haar mama, haar zus, haar hele familie en intieme vriendenkring. Dit verlies is een mokerslag. Maar de eeuwige optimist (hoe opmerkelijk dat nu ook is) zou willen dat we doorgaan, lachen en iets moois creëren in dit leven.

Door: María Gracia

[Escribo en español porque sé que Brenda lo hubiera encontrado chévere]

Gracias, Vida, por haberme permitido conocer a Brenda ❤️, para aprender de ella, para hacerme más sabia y sensible, para admirar su valentía y acompañar sus anhelos de mejorar este mundo.

Un abrazo muy fuerte desde Ecuador para todas aquellas personas que sienten su partida, les acompaño en su tristeza. MG.

Door: Marjolein Deceulaer

Lieve Brenda,
Met jouw strijdlust, energie, daadkracht en enthousiasme heb jij enorm veel betekend voor de herstelbeweging. Ondanks jouw helaas pijnlijke en traumatische ervaringen in de ggz had je de moed om dit onrecht dat jij en anderen ervaarden aan te kaarten en dit op verschillende niveaus.
Daarnaast vond jij ook nog de energie om talloze initiatieven uit de grond te stampen die het herstel van velen heeft kunnen ondersteunen.. Wat jij op zo’n korte tijd hebt gerealiseerd is uitzonderlijk, en daar kunnen we met heel velen alleen maar enorm dankbaar voor zijn..
Je laat een grote leegte achter, maar zeker weten dat jouw werk wordt verdergezet!
Rust zacht.
En heel veel steun, troost, en warmte voor iedereen die je zo graag zag.

Door: Maria Serraris

Streep haar naam niet door,
Al is ze bij ons weggegaan.
Streep haar naam niet door
Als of ze nooit heeft bestaan

Het liefste wat wij hebben bezeten
Het toekomstbeeld van haar bestaan
Vraag ons niet dat te vergeten

Streep daarom haar naam niet door
Noem haar naam en laat ons weten
Dat ook jij haar niet zult vergeten

Laat hier een reactie achter

215 reacties

  1. Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle

  2. Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.

  3. Brenda,
    Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
    Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline

  4. Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
    Ik huil.
    Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
    Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
    Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
    Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.

    Maar toch.
    Ik huil.
    Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
    Mirjam

  5. Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *