1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Rust zacht, Brenda ♥️
Dank je voor jouw strijdvaardigheid voor meer menselijkheid in de psychiatrie en jouw engagement tegen het onrecht t.a.v. mensen met een psychische kwetsbaarheid.
Je hebt een steen verlegd in de rivier; die nog steeds meandert.
Soms nog met veel teveel ‘randanimatie’ van cijfers en scores, afhankelijk van de ‘goodwill’, gebrek aan zelfreflectie…
Je verschoot dat je een berichtje kreeg van een hulpverlener uit de sector waar jij het hard te verduren hebt gehad. Ons schrijven daarna zal me altijd bijblijven en ik heb veel geleerd van je.
Sterkte aan je familie, vrienden en iedereen die jij hebt geïnspireerd ⭐️
Lieve Jan, Jip, Lom, Zen en familie,
Bren, zoals we haar vaak op de GLTT noemden, was een uniek persoon die iedereen om zich heen deed opfleuren met haar stralende glimlach, haar aanstekelijke schaterlach en haar onuitputtelijke energie.
Eén van de onvergetelijke momenten met haar beleefde ik in Dublin, waar we arm in arm en uit volle borst een ode brachten aan Molly Malone:
In Dublin’s fair city
Where the girls are so pretty
I first set my eyes on sweet Molly Malone
As she wheeled her wheelbarrow
Through streets broad and narrow
Crying, “Cockles and mussels, alive, alive, oh!”
Alive, alive, oh
Alive, alive, oh
Crying, “Cockles and mussels, alive, alive, oh”
“Very much alive”, dat was Brenda en zo zal ik me haar steeds herinneren! Ik ben blij dat ik haar heb mogen kennen!
Ik leef met jullie mee en wens jullie veel sterkte!
Heel veel liefs,
Greet Devaddere
Beste familie en vrienden van Brenda,
Brenda is een boegbeeld voor strijdvaardigheid en doorzettingsvermogen. Haar strijd en missie maakten het haar zelf en jullie zeker niet gemakkelijk.
Ze heeft zichzelf en psychische kwetsbaarheid op de kaart gezet. Ze heeft alles gegeven en is voor velen een inspiratiebron, een start om te overdenken hoe het anders kan.
Ik wens jullie veel sterkte.
Myriam
Meet the Experts!
Vol bewondering zag ik je sprankelende strijdlust.Geraakt en geroerd door de wreedheid die ik herkende van nabij.
Na die eerste ontmoeting en het gezamenlijke diner met alle experts sloot ik je voorgoed in mijn hart en al volgende, voelde je nabij en bleef je nabij.
Mijn hart kromp ineen van het vreselijke bericht van pijnlijk verlies.
In gedachten bij je man en kinderen en bij alle anderen die in verslagenheid achter blijven. In een ijzige winter die de lente aan het zicht onttrekt.
Troost ontlenend aan de koestering van jouw licht en kracht. Liefdevolle herinneringen die zullen doorstralen bij het vervolgen van de weg.
Lieve Brenda,
Dankzij jou kreeg ik hoop, tijdens en na mijn psychose-gevoeligheidst(r)ijd.
Ik ben je uit de grond van mijn hart dankbaar. Zoals jij er was voor velen, strijden wij verder voor de lente die na de winter komt.
Lieve Jan, Jip, Lom en Zen,
Mijn oprechte steun en medeleven voor jullie. Brenda was een krijger, een strijder zoals er enkele zijn. Wat een vrouw, wat een moeder. Ze leeft in vele van ons verder.
Ik deel graag een liedje met jullie voor Brenda genaamd: ♡♡
Liefs,
Elien
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot