1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
We zijn een strijdster kwijt voor de menselijkheid in ons systeem, maar je zult altijd blijven bestaan in de harten van veel mensen.
Samen met anderen streden we voor meer menselijkheid in de psychiatrie. Ik met zachte stem, jij met een fellere stem, die daardoor meer tegenkanting kreeg… Je durfde voluit te gaan en daarvoor zal je herinnerd worden, door mij en door velen…
Beste Jan, beste Jip, Lom en Zen
We kennen Brenda van toen ze bij ons op de GLTT samen met Vanessa is komen aanwaaien als een echte wervelwind: alles werd ineens grappiger, intenser en heviger.
De carpoolritten vanuit het verre Leuven naar Rode en Halle op elk ogenblik van de dag of de nacht, met of zonder kom cornflakes met melk (want het brood was op) -Katrien heeft nooit zo voorzichtig gereden-, in alle weersomstandigheden (zon, regen, ijzel, …) werden plots slapstick-comedies.
Alle opgekropte frustraties werden eruit gemept tijdens onze wekelijkse squash-sessies. Leuven werd ingeruild voor Brussel. Met de nodige marrokanisering van de auto: een gordijntje, een zilveren oosters getinte zakdoekendoos en een fatima-handje aan de achteruitkijkspiegel.
Brenda en Vanessa hebben ons ook de beste directeursspeech aller tijden bezorgd: we zie ons nog staan gieren van het lachen tijdens de nieuwjaarsreceptie… heel anders dan de traditionele beleefde glimlach.
Greet, je leerkracht Spaans, zag je blikken voor de jonge en knappe NT2-leerkracht in de klas ernaast. Toen de vonk aan het overspringen was, heeft ze je proberen wijs te maken dat Brenda haar dochter was… Ze was zo vrolijk dat we er zelf speelser door werden!
Hoewel onze samenwerking niet zo lang geduurd heeft, zijn de herinneringen nog levendig, blijvend en onuitwisbaar. Dit dragen we mee, het maakt nu deel van ons uit.
De zaadjes zijn geplant en wij zijn als collega’s terug bewust van hoeveel we voor elkaar kunnen betekenen.
We wensen jullie veel kracht, warmte en liefde.
Dank je, Brenda, voor wie je bent.
Wat was zij een fantastische vrouw, haar gedachtengoed zal doorleven, als ervaringsdeskundige en hulpverlener is haar visie aanwezig in mijn herstel en in mijn werk.
Heel veel sterkte voor al haar dierbaren.
Weinig mensen hebben mij zo weinig kunnen beroeren als Brenda deed. Zij bleek een natuurtalent te zijn in gesproken en geschreven taal, net alsof het van bovenhand ingegeven werd. Ik kende Brenda niet eens persoonlijk maar volgde haar al langer op de sociale mediakanalen. Zo bracht Brenda mij terug in de tijd als dat ik de studie van psychische verpleegkundige aangevangen had, en nee, ik heb deze studie destijds niet afgemaakt daar ik mij in het geheel niet vinden kon in de manier waarop men in de geestelijke gezondheidszorg te werk ging. En kijk, deze warrior kende als ervaringsdeskundige en als mensenrechten activiste wel degelijk de antwoorden. Brenda wist bovendien elkeen te beroeren en mensen te verbinden. Haar tomeloze inzet en gedrevenheid leken dan ook haast bovenaards. Uiterst daadkrachtig als dat zij was. Ik zal het dan ook haar veel te vroege heengaan blijven betreuren. Brenda had zoveel meer nog kunnen betekenen voor de gezondheidszorg.
Moge het je goed gaan lieverd!
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot