1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Ik kende Brenda niet persoonlijk, maar ik was (ben) bekend met het begrip, het fenomeen, de moedige vrouw die op de barricades stond in naam van ons allemaal. Dankzij haar durf ik dit nu te typen als een persoon met een psychosegevoeligheid, zonder een pseudoniem te gebruiken. Ik was geschokt toen ik vernam dat ze er niet meer is.
Brenda heeft een deur geopend en haar voet ertussen gezet. We zijn het aan haar verplicht om die deur wijdopen te gooien. Ook ik heb ervaring met mistoestanden in de geestelijke gezondheidszorg. Dit moet gewoon beter en dat kan; er zijn hulpverleners die daar het levende bewijs van zijn.
Ik wens Jan, Jip, Lom en Zen veel sterkte. Brenda zal niet vergeten worden…
Je zat naast me in de klas van het 5de middelbaar. Je was toen al zo vrolijk en plezant. Samen met Rein je beste vriend. De 2 goedgemutsten van de klas. Via m’n zus vernam ik je dood. Het is een schok.
Nooit gedacht dat het je zo ver zou drijven. Arme vrouw. Heel veel sterkte aan je echtgenoot en kinderen. Hopelijk heb je ergens rust nu.. en lente. Rust zacht. Kristof.
Lieve Brenda, lieve familie,
Brenda was als een vriendin, die ik levende lijve nooit heb mogen/kunnen ontmoeten. Ze zal blijvend inspireren met het fundament dat ze legde om voor méér levenslust te pleiten, voor zo heel veel mensen.
In die zin blijft ze ook leven.
Veel warmte en genegenheid,
Herlinde, arts, veerkrachttrainer en ervaringsdrager psychosegevoeligheid
Diep geraakt ben ik door het heengaan van Brenda. Wat een lichtend voorbeeld van moed, liefde, inspiratie en de juiste visie! Jij stond op en vocht voor menselijke waarden in de ggz. En het zal gebeuren! Daar zullen wij voor blijven gaan.
Het is oneindig treurig dat het zware lot dat je droeg niet langer te dragen was. Ik wens je licht, liefde, vrede en rust toe op je verdere reis. Voor je man en zoons en andere nabestaanden wens ik alle kracht en liefde toe om de pijn en het gemis te kunnen doorstaan en je aanwezigheid op een andere manier te kunnen blijven voelen.
Jouw liefde, vuur en moed zal voor altijd voelbaar blijven in ons allemaal zodra we aan je denken! ♡
Lieve Brenda,
vannacht werd ik wakker en was in gedachten bij jou. Kan het nog steeds niet vatten dat je er niet meer bent: zo’n straffe madam.
Had enorme bewondering voor wie je was, waarvoor je stond, je gedrevenheid, je enthousiasme, je positiviteit, je openheid, je eerlijkheid, je creativiteit en zo kan ik nog even doorgaan.
Las je boek ‘Kortsluiting in mijn hoofd’, via Similes volgde ik een infodag omtrent ‘psychosenet.be’ dat je mee oprichtte.
Dus persoonlijk kende ik je niet, maar volgde je op Facebook waar ik je probeerde te ondersteunen in de acties die je nam.
Intriest vind ik het dat we afscheid moeten nemen van de ambassadrice voor een menselijkere psychiatrie. Het is niet niks wat je allemaal hebt verwezenlijkt. Dankjewel.
Lieve Jan, Jip, Lom en Zen, kan me niet inbeelden hoe het voelt om je echtgenote en moeder te moeten missen, maar weet dat jullie ook in mijn gedachten zijn. Wens jullie de kracht om fysiek zonder haar verder te gaan, maar weet dat ze steeds bij jullie is.
Liefs
Loes
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot