Brenda jij hebt niet te vergeefs geleefd, jouw werk zal door anderen na jouw worden voortgezet!
Ik wil ook haar dappere man en kinderen troosten; zij leeft ook al zien jullie haar niet meer, er is een God, die ook wel de God alle vertroosting wordt genoemd (2 Kor 1 : 3) Hij kan en zal jullie verder troosten en bemoedigen, zoals Hij dat ook mij gedaan heeft na het heengaan van onze oudste zoon

Heei Brenda,

Ik herlas onze uitwisseling van vorige zomer vandaag terug. Ik voeg ‘m hierbij voor Jan en de jongens. ‘We rock’, schreef je, ik sukkelend met mijn gezondheid, jij je diepe donkere in getuimeld en eenzaam. En toch nog met je cheerleader pomponnetjes zwierend voor mij en dankbaar. Je moet het maar kunnen…

You rock’te enorm.
Je hebt geen steentje verlegd in de rivier, maar een hele bergketen verplaatst…

Today I pebble. Soms berg, soms rots, soms steentje, soms simpelweg watje… Een wenend watje vandaag. Alles ok.

Ik wou dat ik was blijven uitreiken… Ik hoop dat je op een of andere manier de Liefde toch een beetje bleef voelen. Want zelfs in jouw diepe verdriet, bleef jij zelf ook Liefde.

Het was wel grappig. Ik die jou bedankte, jij mij. Ik denk dat er weinig mensen zijn die zo graag gezien waren als jij dat was. En toch vaak zo eenzaam. Potdekke toch. Ik weet niet of ik er vooral intens verdrietig of boos om moet zijn. Om deze wereld, waarin anders en heel gevoelig zijn zo moeilijk zijn…

Ik ging net naar een heerlijke circustheatervoorstelling met kapla-blokjes. Zo hard moeten lachen. Een gigantische spagaat tussen verdriet en geluk vandaag. Ik heb aan jou gedacht, tijdens het lachen. En aan het leven, hoe het altijd en-en is, licht én donker…

Ik hoop dat je rust mag vinden. Je laat een prachtige erfenis na. De wereld een beetje beter maken… als dat al lukt, mag je al over een vervuld leven spreken. You did that, en niet een beetje!

Ik weet dat je dit hier allemaal niet kunt lezen, maar ben zeker dat je de liefde voelt, daar waar je ziel nu naar op weg is.

Schrijven helpt. Dus misschien komt er nog wel een berichtje. En nu de natuur in! Met jou in mijn hart en gedachten!

Deze, ooit gekregen van een lieve vriend, deed me ook aan jou denken: https://fromtroublesofthisworld.wordpress.com/2022/11/15/in-lieu-of-flowers-by-shawna-lemay/

Liefs
Tiny

Eerst en vooral wil ik de familie en vrienden van Breda condoleren en mijn medeleven betuigen. Het is met heel veel droefheid dat ik in de krant het overlijden van Brenda heb vernomen.
Ik kende ze amper maar wil toch getuigen van wat een fantastische vrouw ze was en welke grote indruk ze om mij heeft gelaten.
In het vervolg van een werkgroep waren we een keer gaan eten en heb ik ze kunnen overtuigen om een lezing/conferentie te geven in het Frans in het hospitaal waar ik medisch directeur ben in Manage. Het voorbereiden van die conferentie heeft haar veel werk bezorgd maar ze heeft dat voortreffelijk gedaan. Voor al de aanwezigen blijft die een groot moment, een grote herinnering: door haar passie, humor maar ook haar intelligentie en de inhoud van haar boodschap die zo pertinent is voor de psychiatrie. Ik heb ze ook rondgeleid in mijn afdeling van de gedwongen opnames en in heel het ziekenhuis. Ze is maar een paar uur in ons ziekenhuis geweest en toch heeft ze haar stempel achtergelaten. Het is bijvoorbeeld sinds haar bezoek dat de patiënten in isolatie toch recht hebben op bezoek. Ze zei: “het enige dat ik de psychiaters nooit zal vergeven is dat ik de enige personen in wie ik nog vertrouwen had, mijn man, niet mocht zien”. Heel vaak hebben we nog aan die worden gedacht. Haar overlijden is zeker een enorm verlies voor vele mensen. Ook voor de psychiatrie. Dank u Brenda voor allees wat je voor de patienten en voor ons gedaan hebt.

Lieve Brenda,

Leuven, de losbandige jaren…
Part of the A-team, ontelbare (tot in de vroege) uren Fakbar-plezier, onze memorabele retro-avonden, meekwijlend op compleet foute hits van Jason Donovan, Mel & Kim, The Spice Girls, Milli Vanilli, … (in de tijd van bonnetjes voor 35 frank 🙈), … En tussendoor gingen we ongetwijfeld ook nog naar de les?

Na die 4 onvergetelijke jaren keerde ik meteen terug naar The Far West, maar onze wegen scheidden nooit volledig. We bleven elkaar sporadisch horen of zien (al dan niet “lekker met de meiden”, waar ik als West-Vlaams buitenbeentje soms wel eens verstek liet gaan 🫤).

Maar toen jij op de barricade ging staan als mensenrechtenactiviste voor de rechten van psychiatrische patiënten kruisten onze wegen elkaar opnieuw en vonden we elkaar terug. Wie had ooit kunnen denken dat wij, 2 losbol-Duracell-konijnen, elkaar zouden terugvinden in onze psychische kwetsbaarheid. Mijn draakje was/is veel kleiner dan dat van jou, maar we begrepen elkaar zo goed.

Ik beloof jou dat ik mijn steentje zal blijven bijdragen om psychische kwetsbaarheid uit de taboesfeer te halen en een gezicht te geven, als
– mama van 2 fantastische kinderen
– partner van de op 1 na beste man van de wereld (want Jan is de beste, hé)
– directeur regio Westhoek bij Ligo, Centrum voor Basiseducatie Brugge-Oostende-Westhoek
– liefhebster van de zon, dansen, kleuren, lezen, schrijven, fietsen, koken, reizen, feestjes, samenzijn met vrienden en familie en nog zo veel meer…

Ik ga je zo hard missen.
Maar ik trek me op aan de gedachte dat je niet meer moet vechten tegen jouw draak en nu hopelijk de rust hebt die je hier niet vond…
Voor altijd in mijn hart en o zo dankbaar dat ik jou mocht kennen.

Annelies
❤️❤️❤️

Jaren geleden kwam Brenda spreken op de universiteit in Gent tijdens mijn studies klinische psychologie. Haar kracht is me altijd bijgebleven. Sinds ze kwam spreken ben ik haar dan ook altijd blijven volgen op Facebook. Hoe ze steeds bleef vechten tegen wanpraktijken binnen de geestelijke gezondheidszorg vond ik bewonderenswaardig. Ik ben heel zeker dat ze voor velen een grote invloed is geweest en dat zal altijd zo blijven. Merci Brenda!