Lieve Brenda, ik volgde je jarenlang op Facebook. Ik vond je een prachtvrouw, een licht, een vuur… Heel erg verbonden, ontzettend mooie ziel, dicht bij jezelf en de Bron van het leven, zo voelde je, warm, en met zo’n groot hart… Heel goed wetende waar het echt om draait in dit leven…Ik reageerde soms al eens op een berichtje van je, de herkenning en het wederzijds begrip altijd zo groot. En soms wisselden we eens iets uit. Muziek die kon steunen… Ik herkende mezelf in jou. Onbegrepen zijn, niet de juiste hulp, je in de steek gelaten voelen…zo hard. En toch bleef je moedig. Ik zit nu al een jaar niet meer op Facebook, de rust zelf ook nodig, dus was jou ook een beetje ‘kwijt’. Een paar dagen geleden dacht ik, ik ga Brenda nog eens een berichtje sturen, laten weten dat ik aan haar denk… In de drukte van alledag en met mijn warrige adhd-hoofd, vergat ik het… Toen een vriendin vanochtend het nieuws over je dood doorstuurde, brak mijn hart. Silly world. Je blijft voor altijd wonen in mijn hart, lieve mooie warme vurige bloem van een vrouw die je was… En ooit, ergens zien we elkaar weer! Ik wens aan jouw lieve lieve mannen heel veel warmte. Veel tijd om te rouwen en dit verlies en verdriet een plek te geven.

Grief, I’ve learned
is really just love.
It’s all the love
you want to give,
but cannot.
All that unspent love gathers up
in the corners of your eyes,
the lump of your throat,
and in that hollow part of your chest.
Grief is just love with no place to go.
-Jamie Anderson

There is a sacredness in tears. They are not the mark of weakness but of power. They speak more eloquently than ten thousand tongues. They are messengers of overwhelming grief and unspeakable love.
-Rumi

Do not stand at my grave and weep
I am not there. I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning’s hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there. I did not die.
-Elizabeth Frye

Dag Brenda,

Ik heb geen woorden voor wat je voor mij betekende, één van die stilzwijgende groep mensen die door het leven ploetert met een psychosegevoeligheid zonder de geijkte paden te volgen, zonder de (vaak tegenstrijdige) diagnoses en medicatie aan te nemen. Tot 10 jaar geleden geloofde ik dat ik de enige was in Vlaanderen die niet geloofde in het psychiatrische antwoord, geschokt was door de mensonwaardige ‘behandeling’ die ik ooit in een psychiatrisch ziekenhuis kreeg en die krampachtig naar een ander verhaal zocht. En toen kwam jij, en je bracht zo veel levenslust en hoop met je mee dat ook ik weer moed kreeg om überhaupt verder te leven en op mijn manier verder te zoeken naar een andere taal over psychosegevoeligheid, een ander antwoord. Het week wat af van het jouwe, maar dat maakte niet uit. Er liep nog iemand in Vlaanderen rond die openlijk hetzelfde deed.

Tijdens het schrijven van jouw laatste boek – waarvan ik hoop dat het alsnog wordt uitgegeven – heb ik een paar keer geprobeerd om uit te reiken. Ik had zo graag eens met je gepraat, want je begon te schrijven over trauma en intergenerationeel trauma en dat resoneerde met waar ik de laatste jaren mee ben bezig geweest. Ik hoorde ook hoe eenzaam jij je voelde, heel herkenbaar. Nu ben je er niet meer, en je laat een grote leegte achter, maar ook een rijke erfenis. Dankjewel voor wat je gezegd en gedaan hebt. Dankjewel voor wie je was. Jouw strijd had wel degelijk een grote impact.

Aan Jan, Lom, Jip en Zen: heel veel warmte voor jullie. Ik hoop dat jullie goed omringd en gesteund worden.

Lieve Jan, Jip, Lom, Zen en Wifi,
Ik heb jullie mama niet persoonlijk gekend, maar was een trouwe volger op haar Facebook-account. Ze betekende heel veel voor mij in mijn eigen strijd tegen mijn demonen (die ondertussen al wat meer mijn vrienden zijn geworden, want dat gebeurt met demonen als je écht naar hen luistert en hen je liefdevolle aandacht geeft).
Wat vind ik het hartverscheurend dat jullie jullie partner, mama, baasje moeten missen.
Al jullie emoties mogen er zijn: ongeloof, pijn, verdriet, gemis, kwaadheid, angst, gevoelloosheid (ja, dit is ook heel normaal), hulpeloosheid, liefde…
En als de kantjes van het gemis te scherp en te rauw zijn, berg het dan even op in een mooi doosje (ééntje met bloemen op ofzo). Doe het doosje open wanneer je hier nood aan hebt/klaar voor bent. Volledig of op een kiertje. Voor een kortere of langere tijd. Dat bepaal je zelf.
Jullie partner, mama, baasje was een prachtige vrouw. Brenda is misschien niet meer op deze aarde, maar ze is niet écht weg. Brenda was een spirituele vrouw. Haar ziel leeft voort en ze zal altijd blijven waken over jullie.
Brenda was krachtig en jullie zijn krachtig. Vergeet niet hoe krachtig jullie zijn.
Alle liefdevolle warmte voor jullie. 😘

Lieve Brenda,

Zo lang vecht ik al voor een betere GGZ, maar niemand was daar zo goed in als jij!
Je wordt gemist door zoveel mensen.
Dank je wel voor jouw tomeloze inzet. Ik kan alleen maar hopen dat je ergens nog iets van alle liefde en reacties meekrijgt in je reis naar een betere wereld en dat je weet: ik heb in het leven dat ik leefde echt een steen verlegd!😚

Kon je al deze reacties en rouw om jou nog maar meelezen.