1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Mijn dochter herkende zich in het boek ‘kortsluiting in mijn hoofd’ en had daar steun aan, zo kon iedereen lezen hoe zij zich voelde! Brenda gaf woorden aan haar gevoel. Zo waardevol.
Daardoor ben ik Brenda gaan volgen, gezien hoe zij zich inzette voor een meer menselijke ggz… zo waardevol!
Ondanks dat mijn dochter 9 jaar geleden
overleden is, ben ik Brenda blijven volgen en heeft zij mijn hart!
Ik was vaak ontroerd door haar kwetsbare, optimistische, verdrietige, krachtige, persoonlijke en universele teksten. Zo waardevol.
Veel goeds voor die haar nabij zijn.
Lieve lieve lieve Brenda,
Toen ik het bericht ontving over je plots overlijden kreeg ik de krop in de keel en tranen in de ogen van verdriet ! Ik heb geen woorden voor het verschrikkelijk verlies.Als ik je voor mij zie op foto en éénmaal in het echt ,zie ik altijd een mooie schattige lach.Ik zag in u een hoog begaafd iemand.Je kan het zo fijn en verstaanbaar uitleggen met veel plezier.Dank je wel mooi mens voor een dierbare tijd.En voor al je goedheid.Dank u wel voor het delen voor de lol en je lach en dat weer elke dag!.Dank u wel wat je bracht en je bracht kracht!
Dank u wel voor wie je bent voor je lieve kinderen en echtgenoot en voor elke manier van zijn.Je hoeft niet sterk te zijn om iets vast te houden, maar je moet heel sterk zijn om iets los te laten.Woorden schieten te kort voor dit verlies ! Ik voel mee met heel de familie!
Marleen en Hugo.
Dag Brenda
Ik leerde je kennen in september 2014, toen ik begon met mijn nieuwe job op TKO. Jij had toen net je boek ‘Kortsluiting in mijn hoofd’ afgewerkt. We zijn met het voltallige directieteam naar je boekvoorstelling gekomen. Dat kon jij heel erg waarderen, want bij TKO had ook jij een nieuwe kans gekregen! Ik heb daarna enkele lessen bij jou gevolgd en echt … ik heb nooit een betere leerkracht gezien ❤️
Later heb je TKO verlaten om weer nieuwe horizonten te verkennen. Het was je van harte gegund, jij had immers zoveel in je mars! We zagen je nog wel eens terug op speciale momenten van ons TKO en dat weerzien was telkens weer erg fijn.
Ik bleef je vele jaren volgen op sociale en andere media, ik leefde mee met je strijd.
Tot ik er genoeg van had, ik kon een en ander niet meer aan. Wellicht gezien mijn eigen ervaringen eerder met erg nabije mensen die zelf hun leven beëindigden en de depressies die ik eraan overhield en houd, al jarenlang. Medicatie houdt mij tot overeind en ik heb er ondertussen vrede mee dat ik die pilletjes de rest van mijn leven zal moeten slikken.
Ik was en ben nog steeds stomverbaasd dat zo’n sterke vrouw als jij dan toch beslist om eruit te stappen…
Ergens begrijp ik je wel… maar toch…
Ik wens je man en je kinderen heel veel sterkte bij dit afscheid en het ondraaglijk verdriet dat zij hebben.
Ik deel in het verdriet dat jouw plotse afscheid met zich meebrengt en leef mee met iedereen die daardoor van erg nabij getroffen wordt.
1 dag heb ik Brenda van dichtbij mogen be leven tijdens een studiereis enkele jaren geleden…Ik was enorm geschrokken van het nieuws. Ik kon het bijna niet geloven…het doet me telkens opnieuw zo n pijn. Mensen die zo veel goeds doen om deze wereld iets beter te krijgen en dan die onmenselijke dingen. Ik huiver daar van,…
Aan Brenda en de naaste omgeving van haar en iedereen die haar kende. Als ik al beter de harp zou kunnen spelen, zou ik je ziel bijstaan om de overgang te maken. Ik geloof in een ziel en ik weet dat je ziel verder zal blijven werk doorzetten in een andere vorm waar je meer rust en kracht zal vinden. Een grote schok voor vele mensen maar moge het goed met je gaan. 1 dag van dichtbij maar die was kort en krachtig.
Het ga je goed,…ook voor de familie, vrienden en dierbaren heel veel kracht toegewenst…1 ding is zeker, ik zet mijn droom zelf door en de trillingen zullen ook jou/jullie bereiken…
Liefste Brenda
We ontmoeten elkaar maar een paar keer. Emily leerde me je kennen. Je inspireerde me natuur, taal en onderwijs te combineren ❤️
Was mild tuinieren maar een werkwoord waar iedereen wat milder van werd. Ik plante vandaag 100 bloembollen op onze speelplaats. Voor de glimlach op de kinderen hun snoet, maar ook voor jou! Wat een spijt dat jij er niet meer bent om ons nog meer te inspireren.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot