1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Veel sterkte voor de familie! Brengen was een sterke vrouw. Ik kende haar niet persoonlijk, maar volgde haar op Facebook. Zelf heb ik ook een periode moeten vechten tegen een enorme kwetsbaarheid en vond ik geen gehoor. Het was of ik als mens plots niets meer waard was. Mijn mening werd van tafel geveegd en plots ben je enkel nog de psychiatrische. Ik heb zelf nog stage gelopen en gewerkt binnen psychiatrie. Het is een gesloten wereld en velen voelden zich toch beter dan de patiënt er waren natuurlijk hulpverleners en dokters die de beste versie van zichzelf gaven. Het moet sneller dat de psychiatrie wijzigt en ik denk dat psychiaters echt beter gescreend moeten worden. Zij hebben ook teveel macht. Zij beslissen alles, waardoor soms door geldgewin of macht ze de slechtste versie van zichzelf worden. Ik ben er uiteindelijk doorgekrabbeld, maar je draagt deze kwetsbaarheid en het onbegrip errond met je mee! Rust zacht, Brenda
Lieve uitzonderlijk, getalenteerde Brenda,
Jij sprak je uit tegen mistoestanden in de psychiatrie. Vooral om naar een meer humane psychiatrie te evolueren. Jij stak mij een hart onder de riem.
“Ik doe het voor Rob”, zei je toen ik vertelde dat mijn zoon twee jaar geleden overleed in een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis, na tussenkomst van de politie. Tot op heden zoek ik met alle middelen die ik heb, tevergeefs naar wat er gebeurde..
Lieve, strijdvaardige Brenda,
Jij kon als ervaringsdeskundige als geen ander het lijden, de onmacht, het verdriet en het stigma van mensen in psychose aanvoelen en verwoorden.
In “ Hoe ga je om met iemand die een psychose heeft”, geef je zeer accuraat advies aan politie en betrokkenen.
Lieve intelligente Brenda,
Met je sterk rechtvaardigheidsgevoel heb je iedere kans benut om deze harde wereld een beetje te verbeteren.
Jij bent nu bij mijn lieve zoon Rob. Ik mis hem en ik ga jou missen….
Lieve Jan, Jip, Lom en Zen,
Brenda betekende erg veel voor ons “volgers”
Hoe erg moet het gemis voor jullie dan wel zijn. Ik hoop dat jullie een beetje troost vinden in de mooie herinneringen aan haar.
Ik wens jullie heel veel warme steun bij elkaar, bij familie en vrienden.
Heel veel liefs, Rita
Brenda volgde bij mij Spaanse les toen ze nog studente was in Leuven.
Een hele vrolijke glimlachende toffe aanwezigheid in de klas.
Toen ik dit jaar mijn dozen van lang geleden begon op te ruimen vond ik deze foto’s.
Op 27 september stuurde ik haar de laatste foto en ze antwoordde: ‘heerlijke herinneringen ‘
Ik zal haar nooit vergeten.
Lieve Bren,
Jan, Jip, Lom en Zen,
Meer dan twintig jaar geleden …
Een duo nieuwe collega’s vervoegde ons schoolteam, toevallig (of net niet) ook wonende in het Leuvense.
Het carpoolteam werd uitgebreid, en wat een dolle ritten werden het.
Onze lange trajecten naar het verre Sint-Genesius-Rode of Halle, bij dag of (bijna) nacht, jaja, zelfs op vrijdagavond of zaterdagochtend, werden plots veel vrolijker, luidruchtiger, kortom veel leuker. Uren babbels over alles en nog wat, met of zonder muzikale ondersteuning, kom cornflakes met melk (tja, het brood was op), warme herinneringen om te koesteren.
Uiteindelijk, vertrok je met Jan voor een overgetelijke reis en bleven we jullie vanop afstand volgen.
Terug in België, nieuwe job(s), een nieuwe stek een ander soort overgetelijke reis.
Drie prachtige zonen.
Toen, het ongelooflijke nieuws over wat je overkwam.
Ongeloof, verdriet, maar ook heel snel veel bewondering voor je kracht om dit alles met de wereld te delen en zo’n luide stem te worden die onze ogen opende en ons nieuwe inzichten in dat ongekende bracht.
Al je talenten werden nog duidelijker: schrijfster, voorvechtster, we lazen je woorden in de krant en zagen je op TV.
Maar toen kwam dat verschrikkelijke, lelijke beest in alle kracht terug en groeide onze bezorgdheid. Dat kon en mocht toch niet?
Wat kreeg jij toch onmenselijk veel op je ‘bord’ gepresenteerd…
Lieve Bren, Jan Jip, Lom en Zen toen ik het nieuws vernam kon ik het niet geloven, jouw heengaan raakt mij en zoveel anderen zo diep. Ik kan met geen woorden omschrijven wat ik nu precies voel.
Wel weet ik, dat je ons, ex-collega’s samenbracht de afgelopen dagen. We delen onze herinneringen, verdriet en gevoelens.
Verdomme, had dat zoveel liever in de blauwe Baleno, Toyota (te veel verschillende kleuren om op te noemen) of groene Ford met of zonder kom cornflakes gedaan…….
Liefs en luid blijven zingen hé, Bren met of zonder de juiste lyrics 😉
Katrien
´Voor altijd lente’, het laatste hoofdstuk van je eerste boek. Een hoopvol einde waaraan ik net begon te lezen toen ik via een vriendin hoorde dat je niet meer bent.
Donderdag 3 oktober 2024 begon ik aan jouw boek, leerde ik jou kennen …
Chapeau, chapeau, chapeau voor de stenen die je hebt verlegd.
Als partner van een zieke man zijn passages uit jouw boek herkenbaar.
Bedankt!
Ik wens veel warmte voor jouw liefdevolle gezinnetje en familie.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot