1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Lieve Brenda,
Abrupt is het leven
uit jou gestapt,
je bent verlaten
door het leven
De deur sloeg
achter je dicht:
je kon niet meer
naar binnen
Een lenteloos verdriet,
en troostrijke herinneringen
Alles is er tegelijk,
je bloeit liefdevol
in mijn en vele
harten
Rust zacht,
op fris lentegroen
gras vol madeliefjes
En maak met
een huppel in je
warme hart
een dubbele salto
met Astrid
Liefs José en Astrid in mij
Ik kende je niet maar ik ben enorm onder de indruk van hoe open en eerlijk je was in jouw strijd. Hoe je humor gebruikte in zo’n serieus hartverscheurende zaak om een menselijker manier van behandeling re realiseren. Dat zijn we tenslotte allemaal en niemand heeft de garantie zonder ‘kopzorgen’ het leven te volbrengen.
Bedankt dat je mij als hulpverlener in de psychiatrie in Nederland daar nog meer bewust van hebt gemaakt. Heel veel sterkte bij dit grote verlies
Brenda ten voeten uit: lachend, springend, dansend, zingend en amper bij te houden. Hier met Anne Marsman en ik, tijdens de Socialrun van 2017.
Lieve, bruisende Brenda,
Onuitstaanbaar energiek was je. In alles. Ik ontmoette je tijdens de Socialrun van 2016. Jij als loper, ik op de fiets er hijgend achteraan. Zodra jij vrolijk uit het busje tevoorschijn sprong, wist ik: er moet een versnellinkje bij. Of twee. Je kon rennen, springen, dansen en kletsen tegelijk. Bijna alles hebben we die eerste 48 uur gedeeld. De rest kwam later. Wat bleek? Jouw missie was mijn missie: een betere, menswaardige ggz. Wij tweetjes gingen dat wel even fixen, weet je nog? (nou vooruit, met nog een paar anderen). Toen we die zondag over de finish kwamen, jij nog vol pep, hand in hand met je toen nog kleine mannekes Jip, Lom en Zen, had ik er niet alleen een missie-medestander, maar vooral een vriendin bij.
Je was niet alleen onuitstaanbaar energiek, maar ook nog eens jaloersmakend expressief. Terwijl ik de cursus ‘spreken in het openbaar, voor watjes’ volgde, stond jij als een geroutineerd cabaretière op het podium. Je kon dansen. Je kon zingen. Je was grappig. Je kreeg de zaal plat. Niet ingestudeerd of geforceerd, welnee, je was een natural. Je had ‘het’.
Je was niet alleen jaloersmakend expressief, maar bleek ook nog eens geniaal goed te kunnen schrijven. Het leek wel of de volzinnen als vanzelf uit je toetsenbord verschenen. Strijdbare boeken voor een betere ggz, kolderieke kinderboeken, en…een tuinboek! Mild tuinieren. Je tuin als oplossing voor mentale uitdagingen. Ook al is het gras groener aan de andere kant. Geniaal gewoon.
Ons tuintje heb je voorgoed veranderd. De ggz ook. Dat weet je hè, lieve Brenda, dat je de ggz veranderd hebt? Echt. En de rest van de tuin harken we ook nog wel aan. Vaarwel lieve schat.
Lieve Brenda
Daar waar ik meestal een overvloed aan woorden heb, vind ik ze nu moeilijk. Toen ik las dat jij Brenda niet meer onder ons bent, was ik intens verdrietig en geschokt door dit nieuws. In augustus zocht je nog contact en hebben we kort stil gestaan bij een nieuw idee van je. Ook al is het gemis alom aanwezig, weet dat je verder leeft in mijn hart en in dat van vele anderen. Je liefdevolle boodschap zal verder uitgedragen worden❤️
Veel liefde, kracht en sterkte gewenst voor familie en naasten!
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot