1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Coming on strong
Op 1 augustus 2024 had ik voor het laatst contact met Brenda. Zij bond de strijd aan met de GGZ in België. Omdat ze daar hele goede redenen voor had. Ik heb haar gesteund, financieel en in het woord. ‘Coming on Strong’, dat is wat ik altijd ervoer bij wat Brenda zei en deed. Vandaag is het niet anders.
Een ondoofbaar licht
Met het bereiken van de lange, bonkige dijk die Friesland met Noord-Holland verbindt bereiken ook enige lichte zenuwen mijn maag. Op deze stikdonkere, laat-septemberse zaterdagavond vraag ik me af of dit een goed idee was. Het fietspad naast de A7 zou vanaf hier 32 kilometer enkel vooruit gaan en daarmee was elke geborgenheid van de volgauto de komende uren volledig onbereikbaar.
Spaghetti, koffie en een knuffel
Het is 27 februari 2015. Ik rij samen met mijn compagnon richting Moerbeke, op weg naar Brenda. We organiseren een reeks lezingen voor GGz-professionals en hebben haar via e-mail gevraagd of ze een avond bij ons wil spreken. Haar enthousiaste reactie was een uitnodiging bij haar thuis. Verrast door haar vrolijke begroeting, lopen we achter haar aan richting de huiskamer.
Je gaf mij hoop in het duister. Verwoordde wat ik zelf niet kon. Immer dank voor je grondverschuivende werk en om onze stem te zijn. Het toppunt van moed: Brenda. Denkend aan jou en je gezin.
In de lente van 2022 werd mijn zoon geboren. Na 6 weken werd er een postnatale psychose geconstateerd, die al even sluimerde zonder opgemerkt te worden.
Tijdens mijn herstel kwam het boek van Brenda op mijn pad, Kortsluiting in mijn hoofd. Wat. Een. Boek.
Eindelijk herkenning, ik ben niet alleen, een lotgenoot. Het voelde zo warm en o zo helend. Ik heb het in 1 ruk uitgelezen. Ergens voel ik een soort band met Brenda.
Na een intense begeleiding en het geluk van een fantastische huisarts, psychiater (na enige zoektocht en wat voorgangers) en een super netwerk van familie. Sta ik vandaag weer goed in het leven.
Bedankt Brenda! Duizend maal dank voor je woorden en je verhalen. De helende woorden die ik letterlijk en figuurlijk met me meedraag. Ze zijn een deel van mij.
Onnoemelijk veel sterkte aan de man, zonen en naasten van Brenda.
Ik denk aan jou 💕
Mis je schrijfsels 😓
Veel liefde voor iedereen die haar mist
🌻 🪷
Wie onder woorden kan brengen wat anderen zouden willen zeggen, leeft in alle harten, nu en tot in het oneindige.
‘The loss is immeasurable, but so is the love left behind’
Er wordt aan jullie gedacht. 💕
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot