In liefdevolle herinnering aan
Brenda Froyen

1978

2024

“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”

Ernest Hemingway

Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.

Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.

Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.

Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.

Verhalen en herinneringen aan Brenda

Door: Anja Schrijvers

Het was in 2015 dat ik Brenda voor het eerst hoorde op de radio. Meteen voelde ik een verbondenheid. Ik heb de isoleercel ook moeten meemaken. Ik heb ook een psychische kwetsbaarheid. En tot dan dacht ik dat het normaal was wat ik had moeten ondergaan in die cel. Maar Brenda liet me inzien dat dit helemaal niet normaal en niet nodig is. Dankzij haar durfde ik mijn gedachten die ik had, toelaten. En die gedachten waren dat ik liefde, vriendschap, begrip, respect en erkenning nodig had. Ik snakte daar echt naar. En, ik kreeg iets helemaal anders.
Gelukkig heb ik ook positieve ervaringen in de GGZ waardoor ik blijf doorzetten. Ook Brenda heeft een grote impact gehad op mijn doorzetting, mijn herstel.
Haar getuigenissen, haar boeken, de lezingen, FB en haar berichten op Messenger gaven mij hoop, kracht, inspiratie. Ook haar inzet voor de leraren vond ik bewonderenswaardig. De liefde voor bloemen, de natuur, dat hadden we ook gemeen.
Ik heb haar verteld over mijn droom, een uniek woonproject. En dat ik het geweldig had gevonden als zij daar op 1 of andere manier wou aan meewerken omwille van wie ze was, wat ze deed, hoe ze dat deed, telkens vol energie, bakken enthousiasme, iedereen meekrijgen …
Haar antwoord toen was : “Als het beter met mij gaat spring ik misschien wel mee op de kar.”
Dat kan nu niet meer. En dat kan ik nog altijd moeilijk geloven. Het is zo onwerkelijk maar ergens begrijp ik haar wel.
Ik beloof dat ik, met Brenda in mijn gedachten, heel hard mijn best ga doen om een mooi project op poten te zetten waar er aandacht zal zijn voor psychische kwetsbaarheid, voor warmte, voor begrip, voor erkenning, voor vriendschap…
Brenda was een mooi mens.
Ik wens iedereen een Brenda in zijn leven.
Aan u Jan en aan Jip, Lom en Zen wens ik dat jullie elkaar mogen blijven vinden om het verdriet van Brenda haar vertrek te kunnen dragen, nu en later.
Dat wens ik ook aan iedereen die haar graag zag en haar nu missen.
Ik omarm jullie met een warm hart. 💗

Door: Evi

Ik heb Brenda leren kennen via PARCOER VZW, een psychisch revalidatiecentrum in Dendermonde, waar ik 4 jaar geleden deelnemer was. Ik was herstellende van een zware depressie, ik was in het aanvaardingsproces van mijn diagnose autisme dat ik toen gekregen had. Een therapeute vertelde over Brenda en haar boek in de module herstel. Dit maakte indruk op mij. Ik vond Brenda een krachtige persoon. Iemand die heel open over haar eigen weg was en zo andere mensen steun en inspiratie gaf. Ze inspireerde mij om open te zijn over mijn psychische kwetsbaarheid en zo andere mensen te helpen in mijn vrijwilligerswerk.
Ik was bedroefd toen ik vernam dat Brenda er niet meer is.
Ik wens haar gezin en familie veel sterkte en steun.

Door: Odette Hensen

Lieve Brenda,
Verbijstering en ongeloof maken, sinds ik het bericht van jouw man Jan las, in kleine beetjes plaats voor een diep besef dat we elkaar in onze allerdiepste pijn, wanhoop en eenzaamheid kunnen verliezen. Wat een immens groot verdriet.
Je hebt alles gegeven en een indrukwekkend pad bewandelt als strijder van menselijk onrecht, maar met nog zoveel meer rollen waarin je schitterde.
Ik wens jou de rust die je zocht en die je toekomt. En ik wens jouw man en 3 zonen, en andere dierbaren, ongelooflijk veel liefde om jouw verlies te kunnen (ver)dragen.

Door: An Steppe – publiekswerker Jeugd de Bib leuven

Brenda, bijna een jaar geleden was je, samen met Wifi, bij ons te gast in de bibliotheek in Leuven. Je hebt toen een grote indruk gemaakt op de kinderen, de leerkrachten én op ons! En zo zullen we je blijven herinneren. Uit naam van de bib Leuven wensen we heel veel sterkte aan de hele familie.

Door: Pascalle

Lieve Brenda,

Wat ben je inspirerend, en wat doet het ons pijn dat dit nu het einde is van jouw leven, maar niet van jouw verhaal en jouw kracht en inspiratie. Ik ben je dankbaar dat je zo open bent geweest en zoveel moois deelde met de wereld. Je maakte ‘m sowieso mooier!!! En naast je enorme impact op de mentale gezondheidszorg, bracht je ook lichtheid en een grote glimlach met je boeken over Wifi. Heel veel liefs en kracht gewenst voor je man en je zoons en iedereen die je lief had.

Ik voelde me al vereerd dat je een aanbeveling voor mijn boek schreef, en daar ben ik je altijd dankbaar voor!

Liefs, Pascalle

Laat hier een reactie achter

215 reacties

  1. Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle

  2. Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.

  3. Brenda,
    Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
    Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline

  4. Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
    Ik huil.
    Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
    Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
    Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
    Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.

    Maar toch.
    Ik huil.
    Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
    Mirjam

  5. Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *