1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Sinds 2016 heb ik contact met Brenda gehad. Tijdens een regiobijeenkomst in Zeeland mochten we haar presentatie laten zien. Ze kon zo intens en zelfs met een vleugje humor vertellen over haar ingrijpende kraambedpsychose en vooral ook over haar liefde voor haar drie jongens en man.
Verder volgde ik haar via social media en heb Brenda twee keer ontmoet. Tijdens haar theatervoorstelling bij de vereniging Plusminus en het Te Gek festival.
Ik ben enorm geschrokken dat Brenda er niet meer is. Het was bijna onwerkelijk. Ze is een groot gemis en onze stichting zal zich ook blijven inzetten voor openheid over psychische problemen en een menswaardige ggz.
Stichting Petra etcetera
Nooit gedacht dat een kaartje dat ik je schreef toen we niet meer gingen samenwerkten, vandaag zo pijnlijk passend zou zijn… Dankbaar dat je leren kennen heb… Ik koester je enthousiasme en je energie…
I remember Brenda from the ISPS conference in Rotterdam where she did a wonderful and much applauded presentation.
Lieve Brenda,
Ik heb jou niet gekend noch persoonlijk ontmoet. Toch maak jij deel uit van mijn leven en dat van mijn leerlingen. In één van jouw boeken heb je het over het steentje. In je schoen af en toe, maar ook in je hoofd. Dat steentje ziet er niet bij iedereen hetzelfde uit. En sommigen gooien het snel weg terwijl anderen er blijven mee rondlopen. We gaan hiermee aan de slag in de klas. Het is mooi en verrijkend om te zien hoe kinderen van 13 jaar reflecteren over hun problemen, moeilijkheden, struikelblokken. Het opent hopelijk ook hun ogen voor mensen die psychische euh, je weet wel wat hebben. En hopelijk draagt dit ook bij om het taboe dat nog steeds rust op mentale problemen te doorbreken. Rust zacht, lieve Brenda.
Lieve Brenda,
De laatste dagen denk ik vol liefde en dankbaarheid terug aan de tijd dat ik bij jullie in de caravan verbleef. Jij boodt dit aan mij en andere aan die het even moeilijk hadden. Tegen je zonen zei je dan: ze heeft een klein verdrietje. Jouw ontoereikende energie en passie waarmee je de dingen deed herinner ik me ieder moment dat ik even bij je stil sta. Je liet me toe in je leven op het moment dat ik dat nodig het. Zoveel mooie momenten en herinneringen aan die tijd, ik blijf ze koesteren. Rust zacht lieve Brenda. Heel veel sterkte Jan, Jip, Lom en Zen en zorg heel goed voor elkaar.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot