Brenda’s strijd voor meer menselijkheid in de psychiatrie, de moed en de kracht die daarmee gepaard ging, daar kon je niet onbewogen bij blijven. Dat heeft ook mij diep geraakt. Als mens, en als minister van Volksgezondheid.

Het is precies zoals journaliste Sara Vandekerckhove het zegt. “Ze heeft veel problematieken in de psychiatrie bespreekbaar gemaakt en ze heeft een verschil gemaakt”. De oprichting van psychosenet België was belangrijk om psychose bespreekbaar te maken en zo stigma en taboe te verminderen.

Brenda had ook de kracht van het woord. Haar boeken en haar lezingen, gaven hoop en een houvast voor zovele mensen die lijden aan psychose. En Brenda had ook haar eigen stijl. Ze kon de confrontatie aangaan; het mocht het wel wat schuren, want haar motto was: “alleen door wrijving krijg je glans”. Brenda was meer dan een voorvechtster van patiëntenrechten. De hoop die ze gaf aan zovele mensen, dat is van onschatbare waarde.

Ik hoorde dat ze vorige zomer opnieuw een periode in de psychiatrie moest doormaken die voor haar zeer onmenselijk was De pijn en de teleurstelling die ze daarbij moet hebben gevoeld, was ongetwijfeld enorm. Net als het leed dat haar gezin de voorbije jaren moest doormaken. Mijn gedachten gaan ook naar hen.

“Dood ben ik pas als jij mij bent vergeten”, zingt Bram Vermeulen in het lied ‘Testament’. Ervoor zorgen dat de strijd die ze voerde, wordt verdergezet, met blijvend resultaat. Laat dat misschien ergens haar testament zijn. Dat verdient Brenda meer dat ooit tevoren. Dat moet ook de inzet van het beleid zijn.

Frank Vandenbroucke
Minister van Volksgezondheid

Woorden schieten mij te kort.
Veel sterkte aan de familie en vrienden.

Lieve Brenda
Lieve familie

Onbegrijpelijk vind ik het. Zo jammer. Sinds gisteren zoveel aan jou/jullie gedacht.
Brenda, een vrouw en mama met zo’n groot hart, zoveel talenten, zoveel energie en enthousiasme.

Ik heb genoten van alle inspirerende teksten, tuin-, bomen- en bloementips, de mooiste tuin- en vakantiefoto’s.

Een stukje uit een post van 3 februari 2023:
“Overal waar ik kom leer ik m´n studenten dit lied aan. Ik maakte het op de melodie van Baccardi rum (mmm pedagogisch minder verantwoord). Het is een boodschap die ik m’n studenten wil meegeven:
“Be who you wanna be
Taking things the way they come
Make mistakes and try and fail
As much as you can
Another chance will come along.”

Voor al wie Brenda mist:

Het verhaal van de drie bomen – Auteur: Evert Landwaard

Er waren eens drie bomen. Tijdens een harde storm verloren ze alle drie een tak waarvan ze erg hielden. De bomen gingen alle drie op een andere manier met hun verlies om. Een paar jaar later ging ik op zoek naar de bomen en heb ik ze weer gevonden.

De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien, zei hij: ‘Nee, dat kan ik niet want ik mis een belangrijke tak.’ Deze boom was klein gebleven en stond in de schaduw van andere bomen. De zon kon er niet meer bij. De wond waar de tak was afgebroken kon je goed zien; het was het hoogste punt van de boom gebleven. De boom was na het verlies niet meer verder gegroeid.

De tweede boom was zo geschrokken van de pijn dat hij had besloten om het verlies te vergeten. Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond. Hij was bij een voorjaarsstorm omgewaaid omdat zijn wortels geen houvast meer hadden in de aarde. De plek van de wond was moeilijk te vinden. Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren.

De derde boom was ook geschrokken van de pijn en de leegte in zijn lijf. Hij had gerouwd om zijn verlies. Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien, had hij gezegd: ‘Dit jaar nog niet, het is te vroeg.’ Toen de zon het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging had hij gezegd: ‘Ja zon, verwarm mij maar. Mijn wond heeft warmte nodig, zodat ze weet dat ze erbij hoort.’ Toen de zon het derde voorjaar weer terug kwam, sprak de boom: ‘Ja zon, kom maar, ik wil weer groeien. Ik weet dat er nog veel te groeien is.’ De derde boom was moeilijk te vinden want hij was groot en sterk geworden, dat had ik niet verwacht. Gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.

Ik heb Brenda helaas nooit mogen ontmoeten haar plots heengaan raakt me enorm.
Na mijn gedwongen opname en de klacht die ik genomen heb omdat mijn rechten als mens geschonden zijn tijdens mijn psychisch kwetsbaar zijn, kwam ik bij Brenda terecht door de internationale tentoonstelling over de schending van de mensenrechten in de psychiatrie in Antwerpen en haar profiel gaf me enorme moed om de strijd aan te gaan. Ik wens alle dierbare veel troost en steun bij elkaar♡♡♡♡
☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆