1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Als twee bakvissen bij Stef Bos
Brenda, zo veel herinneringen aan de tijd in het middelbaar.
Dat je je naam maar niks vond met die B en R achter elkaar.
Dat je sterrenbeeld een kreeft was en dat dat stond voor huiselijkheid. Wat een onzin vond je dat.
Met jou, gierend van het lachen, op een slaapfeestje thuis op de zolder. Ik weet nog hoe blij ik was dat je zin had om te komen.
We deelden toen al de liefde voor boeken en theater en er is die ene herinnering een een optreden van Stef Bos. Het zal 1994 of 1995 geweest zijn. Hoe we er op kwamen en hoe we het geregeld gekregen hebben? Ik weet het niet meer. Maar daar zaten we, die avond in CC De Muze in Heusden – Zolder, op een optreden van Stef Bos. We zongen alle liedjes mee. We kochten een trui en droegen die nadien met trots. Na het concert in het café, wachtend op ons vervoer naar huis, als twee bakvissen: giechelend, hopend… dat Stef Bos nog iets zou komen drinken en bij ons zou komen zitten. We vertelden elkaar wat we hem zouden zeggen en vragen.
De afgelopen jaren denk ik, elke keer als ik een aankondiging van een optreden van Stef Bos zie staan, zou ik haar bellen? Vragen of we nog eens samen gaan? For old times sake?
De volgende keer dat ik een aankondiging zie, koop ik gewoon dat ticket en dan ga ik met jou in mijn gedachte lieve Brenda naar een optreden van Stef Bos. Een hele avond ter ere van jou. Om herinneringen op te halen uit het middelbaar maar ook om onze gemeenschappelijke liefde voor taal en boeken, theater en muziek te vieren. Om jou te vieren en te rouwen om wat jij achter liet.
Wat was je een pracht van een vrouw, en hoe oneerlijk is het leven. Rust zacht.
Respect, alleen maar respect voor deze mooie, moedige, voorbeeldige vrouw en moeder.
Geen enkele ervaringsdeskundige heeft meer impact gehad en heb ik zoveel respect voor gehad dan voor u. Je hebt uit het leven uitgehaald wat er in zat voor jou en daar veel mensen mee in beweging gezet en geraakt. Het spijt me dat het voor jou zo moest lopen.
Bedankt Brenda voor de positiviteit die zo aanstekelijk was. Rust zacht
Ik weet wat ze heeft doorgemaakt ten tijde van haar psychotische momenten want heb het ook meegemaakt. Psychische kwetsbaarheid is een rode draad door het leven van een persoon. Veel respect en bewondering voor haar.. het lef dat ze had om psychoses en dergelijke uit de taboesfeer trachten te halen. Ze heeft geschiedenis geschreven, zeker weten. R.I.P. 🙏🙏 En heel veel sterkte gewenst voor haar nabestaanden, vrienden..
Liefste Brenda
2012 is het jaar waarin we allebei moeder werden én allebei zwaar onderuit gingen. Jij met een kraambedpsychose, ik met een postpartumdepressie. Jouw zoektocht naar hulp verliep helemaal niet zoals het hoort. Ik had het geluk meteen op de juiste plaats terecht te komen. Je noemde de moeder-baby in je boek ‘Kortsluiting in mijn hoofd’ eenoog in het land der blinden. Mocht je meteen op de juiste plaats terechtgekomen zijn, dan hadden we elkaar op de afdeling ontmoet waar wel een menselijke aanpak wordt geboden en mama’s worden bevestigd in hun moederschap.
Ik heb me altijd verbonden met jou gevoeld. Jij ging op jouw manier op de barricades staan om te strijden voor meer rechtvaardigheid binnen de geestelijke gezondheidszorg. Je schreef boeken, vertelde jouw verhaal, richtte Psychosenet België op,… Ik ging gezinswetenschappen studeren en schreef een bachelorproef die uitmondde in de vzw Wolk in mijn hoofd met als doel te sensibiliseren, informeren en doorverwijzen bij mentale problemen in de perinatale periode. We vochten allebei tegen het taboe, het stigma, het onbegrip.
2023 – Je ging opnieuw onderuit. De psychose en de daaropvolgende depressie waren er terug. Het raakte me diep. Het confronteerde me met mijn eigen psychische kwetsbaarheid. Ik stuurde je een berichtje en hoopte dat de tijd zijn werk deed.
2024 – Op 8 augustus postte je de quote: “You can not heal the pain, if you don’t want to feel the pain.” Zo waar! Zo herkenbaar! Je straalde op de foto’s van je gezinsvakantie, maar was eerlijk dat het hard werken bleef.
09/10/2024 – Gisteren schreeuwde ik het letterlijk uit. Van ongeloof en verdriet. En boosheid. Boosheid omdat we als maatschappij gefaald hebben.
Lieve Brenda, ik hoop dat je de rust hebt gevonden waar je naar op zoek was.
Lieve Jan, Jip, Lom en Zen, de vele berichten en reacties op het overlijden van Brenda tonen aan hoe belangrijk ze voor heel veel mensen is geweest. Ik hoop dat het voor jullie een bron van kracht is om te weten dat ze stenen in de rivier heeft verlegd.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot