Met ongeloof en ontzetting vernemen we het overlijden van Brenda.

Enkele jaren geleden mochten we Brenda ontmoeten in Sint-Niklaas, op een netwerkavond van de psychologenkring Waasland rond het thema psychose. Ze sprak vol passie, inzicht en humor over haar ervaringen met de hulpverlening en zette ons allemaal aan het denken. Wat een overweldigende aanwezigheid was ze!

Zij is een inspiratie geweest voor velen, en wie haar van dichtbij kende of volgde, weet ook hoe hobbelig en vol kuilen haar pad geweest is. Meermaals struikelde en viel ze. En ze krabbelde weer recht. Meermaals was ze de wanhoop nabij. Toch bleef ze een strijder. The wounded warrior.
Ze vocht voor zichzelf, haar gezin en alle kwetsbare mensen met psychisch lijden.

En ja, dat zijn we eigenlijk allemaal. Kwetsbaar. Vatbaar voor psychische problemen. We hebben anderen nodig die ons op zo’n moment verzorgen en voor ons vechten. Brenda zat afwisselend, en soms ook tegelijk, aan beide zijden: ze had zorg nodig, maar ze vocht tegelijk ook met al wat ze in zich had.

Ze vocht tegen de onmenselijke bejegening in justitie en in de hulpverlening. Ze vocht tegen het stigma.

Ze inspireerde velen en in haar gevecht heeft ze ongetwijfeld ook vele anderen geërgerd en geconfronteerd. Maar geen enkele verandering kan gebeuren zonder wrijving. Daar had ze geen schrik voor, zo leek het wel. Maar misschien, diep binnenin, wel… Dat weet alleen zij. En wie dicht bij haar stond.

En als ze niet vocht, dan schreef ze, sprak ze, vertelde ze, onderwees ze…
Ze bezat de gave van het woord. Ze had passie en moed.

Of ze genoot van haar gezin. De liefde voor jou Jan, en voor jullie, Jip, Lom en Zen, spatte eraf.

Of ze tuinierde, reisde, …

Ze heeft niet één, maar meerdere stenen verlegd in de rivier. Dat zeker.

Ze werd ongelooflijk graag gezien.

Ons hart vult zich bij dit droeve nieuws met verdriet en liefde.
Onze warmte gaat uit naar al wie haar lief is. Bovenal naar Jan en de kinderen, geen dag zal meer dezelfde zijn zonder jullie geliefde vrouw en mama.

We wensen jullie troost, steun, moed, warmte, hoop… Mensen die er zijn voor jullie als het even niet meer lukt.
Mensen die openstaan voor jullie en die Brenda’s persoon mee dragen over alle grenzen van leven en dood heen, zodat haar enorme erfenis doorgegeven kan worden aan al wie daar baat bij heeft.

Dank je Brenda. We zullen je nooit vergeten.

Els Seynaeve,
namens psychologenkring Waasland

Brenda, ik ken je nu pas.. wat een vrouw ben je geweest! Ongeloof, na zo’n strijd. Geen woorden. Oprecht deelneming aan de familie van deze oh zo bijzondere vrouw.

Kentha Opsomer

Brenda,

Je heengaan raakt me zo. Je wist bij zoveel mensen, inclusief mezelf, meerdere gevoelige snaren te raken.
Het grijpt me naar de keel, wat jij hebt moeten verduren. Het warmt ook mijn hart, alle wijsheid die je ons hebt gegeven.

Je leerde me het belang van ZIJN als hulpverlener. Van zitten bij de pijn, de angst en de wanhoop van mijn client.
Steeds weer met een open vizier, een meevoelen en een meegaan in de ander, en tegelijk mezelf niet verliezen.
Je leerde me het belang van vrouwen in hun autonomie laten. Wat betékent bvb die borstvoeding voor hen? Daarin niet in te grijpen vooraleer we al deze waarden samen helder hebben. Een bewustzijn ook, dat we veel schade kunnen berokken als hulpverlener, wanneer we daarin te snel gaan, of hun proces overnemen.

Er is nog zoveel werk in de psychiatrie en de (perinatale) zorg. Elke dag zie ik beter en beter hoe individuen kraken onder een gefaald systeem, en hoe vrouwen denken dat zij zelf de oorzaak zijn, en dit ook nog even zelf denken te moeten fixen.

Ik zal me altijd je werk, je energie, je uitstraling, je tuin(!) en daadkracht herinneren en ook meenemen in mijn job. En, op mijn eigen tempo en met mededogen voor jou, mezelf en al mijn cliënten, blijven vechten tegen het nog zo vaak zo onzichtbare onrecht.

Dank je om het me te laten zien <3

Alle liefs aan jouw fantastische, warme gezin.
Rust zacht.

Jolien

Deze planeet huilt om het verlies van een ongelofelijk mooie, inspirerende, sterke en unieke vrouw. Zo afschuwelijk jammer dat de dappere strijdster die je was Brenda, opnieuw door deze zware donkerte moest gaan, eentje die je dit keer onherroepelijk bracht naar het licht in een ander universum en zo een einde aan je pijn maakte. Velen zijn diep geraakt door je vertrek, en velen zullen hopelijk op hun manier je zo broodnodige strijd voor een meer humane GGZ in dit land verderzetten. Het ga je goed Brenda en bedankt voor je oprechte ‘zijn’.
Voor je gezin dat je zo lief was, alle warmte van de wereld om met jouw gemis verder te kunnen gaan.

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik met Brenda samenwerkte rond haar theatervoorstelling ‘Kortsluiting in mijn hoofd’. De herinnering is sterk. Haar vriendelijke, lachende ogen. De ontroering – vooral wanneer ze over haar Jan en de jongens sprak. De drive om de wereld een stukje mooier te maken. Haar scherpte, haar humor…
Brenda zei destijds tegen mij dat ze hoopte met deze voorstelling heel misschien een steen in de rivier te verleggen. Dat is gelukt. Wat heeft ze veel mensen bereikt met haar voorstellingen, ontmoetingen, boeken…. Een mooi mens, een groot verdriet.
Dag lieve Brenda