1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Bah!
,…zeg ik in gedachten en …
ik zou willen schrijven wat dit bericht – de dood van Brenda- een van mijn beste vriendinnen- met mij doet, maar het lukt me niet. Wil ik het/ dit kunnen begrijpen? En denk ik dan dat ik dat kan? Daarvoor heb ik even tijd nodig. Tijd, die ik mezelf niet durf te geven. Ik heb er gewoon geen zin meer in uit te leggen en mezelf te denken te moeten verdedigen over wie ,hoe, waarom , wanneer iemand suïcide pleegt. Inmiddels weet ik hoe je “ het “ doet en hoe je “het” ook goed kan doen. Maar ach jee, … wat heb ik daar nu weer aan. En heeft een ander hier wel wat aan ?
Wat denk ik wel wie ik ben dat ik denk dat ik Brenda kan begrijpen? wil zij wel begrepen worden? Is zij wel te begrijpen? Is “ het” wel te begrijpen!? Is een suïcide wel “nu” te begrijpen? En is het wel door jou /mij/ons te begrijpen? En maakt dat begrip jouw/mijn/het /dit verlies makkelijker , of juist moeilijker of evenzo maakt het helemaal niets uit?
Is weten wat en hoe dit is gebeurd belangrijk om je/ ons/mijn verdriet te kunnen plaatsen? Is…
Hoe?
Wat ?
Wanneer?
Waarom?
Waarom Brenda?
Waarom, Brenda?
Ik zit en blijf zitten met vragen, en ga nu ff zwemmen, fietsen ,rennen en dan ff roeien. Tussendoor zal ik heus zorgen voor mezelf, hoor! Dat beloof ik. Geen zorgen om mij.
Ik weet inmiddels heel goed te zorgen voor mezelf . Ik red mezelf wel. En nee, een slachtoffer voel ik me allang niet meer. Ook niet als ik je vertel alleenreizende, -staande en -gaande te zijn; zo voel ik me immers nu niet en ook vaak, hoor. Welke richting ik mijn gedachten op kan/moet /wil duwen nadat de wereld om mij heen weer stil lijkt te staan is nu nog ongewis. En soms is vragen stellen ok. Soms krijg je antwoorden, die je geruststellen, troosten en/of iets bieden zodat je weer weet wat te moeten/willen doen. Soms is vragen stellen iets wat je niet doet cq hoeft te doen, soms is schrijven niet belangrijk, soms is zwijgen beterder. Brenda kennende wist zij te zwijgen op precies het “ juiste” moment.. het moment waarin ze je raakt. Brenda heeft nu mij tot zwijgen gebracht, en tja, misschien lukt het me ooit te schrijven over haar, over onze eerste ontmoeting en over hetgeen zij voor mij betekende, betekent ook nu alweer, en mogelijk ook weer in de toekomst betekenen zal. Nu weet ik alleen maar schrijvenn:”Bah!”
Lieve brenda, ik heb je niet gekend maar ik lees wat voor grote leegte je achterlaat en ik wil de nabestaanden heel veel sterkte wensen met dit grote verlies🦋
En voor jou Brenda, rust in vrede🍀
Hoewel ik Brenda nooit persoonlijk heb ontmoet, voelde het contact dat we hadden bijzonder en alsof ik haar echt kende. Haar openheid en veerkracht raakten me diep, en haar overlijden doet me dan ook meer dan ik had verwacht. Al de hele dag denk ik aan haar, en hoe ze voor zovelen een lichtpunt was, ondanks alles wat ze zelf heeft doorgemaakt. Haar lijf lied “This is My Fight Song” blijft door mijn hoofd spelen – dat nummer belichaamde haar strijdlust.
Brenda heeft me enorm gesteund in een moeilijke periode, toen ik als hulpverlener zelf worstelde met de gebeurtenissen in de ggz. Ze klaagde de wantoestanden in de ggz aan, maar het was nooit een strijd tegen alle hulpverleners. Nooit was het wij vs zij. Ze was veel genuanceerder dan dat, en begreep de complexiteit van de situatie. Ik ben zo trots dat ze een klein stukje uit één van mijn berichten aan haar heeft opgenomen in haar boek. Dat zal ik altijd koesteren.
Het mooiste compliment dat ik ooit van haar kreeg, was toen ze me haar Lena noemde. Dat blijft me voor altijd bij.
En ik zal altijd proberen om een hulpverlener als ‘Lena’ te zijn.
Heel veel warmte, kracht, licht en vooral zachtheid toegewenst.
In de eerste plaats aan haar drie prachtige zonen en aan haar man Jan die haar onvoorwaardelijk steunde en liefhad, haar familie en vrienden en aan iedereen die Brenda op de één of andere manier wist te beroeren.
Altijd lente na de winter… hoopvol, zoals Brenda ook zelf was. Maar God, wat voelt dit als een verdomd koude en harde winter!
Ik wou een foto delen met jullie van de boeken Kortsluiting en Lena. Ik leerde Brenda kennen via Uilenspiegel, lang voor ze haar eerste boek Kortsluiting in mijn hoofd schreef. Ze heeft een diepe indruk op mij nagelaten. Ze zong zo mooi, haar verhaal raakte het mijne.
Later mocht ik mijn gedichten voordragen als voorprogramma van haar voorstelling over de geschiedenis van de psychiatrie in Lede. Dat zal 5 a 6 jaar geleden zijn. De jaren daarna enkel nog wat faceboekberichten. Toen ik in die jaren haar boek Lena kocht, leek het alsof ze mijn verhaal vertelde. We hadden gelijkaardige psychoses gehad en ik heb, na de verpleegsterschool, ook jaren alleen in Antwerpen gewoond. Alhoewel we niet zoveel contact hadden voel ik een diepe band met haar. Aan familie, vrienden, collega’s en zovele meelevende lotgenoten, mijn innigste deelneming.
Lieve Brenda,
Wat komt dit nieuws binnen. Ik ontmoette je bij CM. We deden samen een project rond taboedoorbreking in de ggz en je kwam lezingen geven rond milt tuinieren. Ik heb zoveel van je geleerd, zowel persoonlijk als voor onze organisatie. Je hebt een steen verlegd op gebied van patientenrechten, taboedoorbreking en organisatie van geestelijke gezondheidszorg. Jouw passie, rechtvaardigheid en gedrevenheid om oprecht de wereld mooier te maken en mensen hierin te activeren was prachtig. Je zal gemist worden.
Veel liefs.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot