1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Lieve Brenda
Ik vond in jou een zielsgenoot, op fb en instagram. Je bent moeder met een psychische kwetsbaarheid, net als ik. Ongeveer van dezelfde leeftijd met gelijksoortige traumatische ervaringen binnen de psychiatrie.
Ik zag je als een medestrijder, altijd in overlevingsstand.
Ook hield je van de natuur, je genoot altijd van al die prachtige bloemen in je tuin. Ik haal daar zelf ook altijd hoop uit, elke lente weer..
Lieve Brenda,
Ik wil je bedanken voor wie je was en voor alles wat je betekend hebt voor je medemens en ook voor mij.
Je bent nu op een plek waar het altijd voorjaar is 🌷
Rust zacht!
Nathalie
Shine on, you crazy diamond!
Forever in my ❤
Neeeeee!! 😓😓 Lieve lieve Brenda toch… Wat is dit schrikken. Kippenvel en tranen. Ik ben er al een hele dag niet goed van 😥
Jij bent mijn grootste inspiratie geweest tijdens mijn opleiding. De bevlogenheid en passie waarmee je les gaf, inspireerde, in iedereen geloofde, dat vergeet ik nooit. Jouw lessen op de hogeschool waarin de voorliefde voor expressie en boeken en voorlezen bij iedereen werd aangewakkerd, jouw uitgewerkte dramales bij het boek “Wij gaan op berenjacht”, de meerdaagse uitstap naar de Ardennen en naar den Brink, onze gesprekjes door de jaren heen, jouw voorleesmoment in mijn kleuterklasje waar je een hele stapel steengoede prentenboeken bij had omdat je hen zo veel mogelijk wilde laten proeven, jouw prachtige en aanstekelijke expressie waarmee mijn kleuters inclusief ikzelf aan je lippen hingen, en onze fijne lunch nadien zal ik altijd blijven koesteren als warme herinneringen.
Wauw, wat een prachtige, krachtige, vurige persoon was je en ben je. Jouw vuur blijft voortleven, jouw passie blijven we uitdragen, jouw missie wordt voortgezet. Je hebt zoveel in gang getrapt dat helaas niet snel genoeg veranderde, maar wel zal veranderen en dat zal volledig aan jou toegeschreven worden. Ik zal je eren in elk kind dat ik help groeien, in elk verhaal dat ik voorlees, in elk (psychisch kwetsbaar) persoon dat ik met mildheid en begrip zal ondersteunen, in elke bloembol die ik in de aarde stop, in elk stukje tuintherapie, in heel veel, in alles.
Ik hoop dat je de rust gevonden hebt die je zo nodig had 💖 Mijn gedachten gaan uit naar je prachtige gezin en iedereen die je lief had. Wat een immens verlies 🥺🥺🥺
Een eer om jou gekend te hebben. Schoon mens ❤️🌼🏵️ Bedankt voor alles 🙏🏼
Tijdens het voorleesmoment in mijn kleuterklasje enkele jaren geleden. Zo schoon om jou zo passioneel, vol expressie te zien voorlezen. Je genoot er zelf zichtbaar ook van ♥️ Zo fijn om jou jaren later nog eens in mijn klas op bezoek te hebben, na de stagebezoeken tijdens mijn opleiding 🥹
Je bent een boegbeeld, een dappere, mooie, krachtige strijder en je zal nooit vergeten worden 💖
Ik had maakte zelf al enkele psychoses door, de kraambedpsychose van mijn jongste zoon was zo pijnlijk en hard. Vooral door de aanpak van het personeel, de afstandelijkheid en koudheid die ik ervaarde toen ik moest bevallen.
Ik vertelde Brenda mijn verhaal. Ze nam echt de tijd voor me, luisterde met veel begrip. Dat betekende heel erg veel voor me.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot