1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Ik heb je helaas nooit persoonlijk leren kennen maar volgde jou op de socials in je strijd. Toch voelt het als een zuster, een strijder en een koorddanser doe, net als ik probeert de dans van het leven met een bi polaire kwetsbaarheid te walsen, balanceren. Lieve achterblijvers alle sterkte en kracht met dit grote verdriet.
Liefste Brenda,
Ik ben 40 jaar. Ik kan me niet herinneren dat iemand in mijn jonge leven als individu zo heeft gestreden. Ik voel me verdrietig, ik voel moedeloosheid, ik voel de nood aan verbinding nu jij er niet meer bent om te strijden. Te vechten voor ons, voor mij, alles opgegeven tot je eigen leven… Ik heb vragen die vertragen in mijn hoofd, ik blokkeer, jouw triestige heengaan kan niemand nog keren en ik ben bang voor de volgenden die zich zouden ontnemen van het leven.
Ik heb geluk, sinds enkele jaren een goed netwerk, een partner aan mijn zijde. Ze volgde de emails die ik met je deelde en ach, je was authentiek, steeds antwoorde je in medeleven en nu leef jij niet meer en dat doet zeer…
Is het waar dat er nu andere leiders komen? Of zal het verder rotten in delen van psychiatrie land? Ik kan maar hopen dat de fakkel doorgegeven wordt. Echter kan niemand vervangen, verzetten wat jij hebt gedaan in jouw bestaan. Tranen op mijn wangen, ik wil verlangen naar verbinding…
Céline.
Lieve lieve Brenda…
Ik kan het nog steeds niet geloven dat je er niet meer bent. Ik kan je niet meer eindeloos lang bellen, ik kan je niet meer knuffelen, we kunnen niet meer samen bloemen gaan kopen in Beervelde of gekke playbackshows organiseren op oudjaar. Samen eten en ik dan vooral koken en jij proeven. Onze jongens samen zien opgroeien, samen leuke uitstapjes en reisjes maken… dit alles kan niet meer. Ik ben heel blij dat ik je negen jaar geleden leerde kennen, hoogzwanger van Pia aan de schoolpoort. Miel en Zen hadden een klik en wij ook. Nog uren stonden we te praten aan de deur van de klas. Onze ontmoeting groeide uit tot een fantastische vriendschap. Ook onze kinderen en mannen konden het zo goed met elkaar vinden dat we tijdens corona bubbelvriendjes waren. Gezellige pizza-avondjes, frisse duiken in jullie vijver… bij jullie was het ook voor ons thuis komen. We zijn je altijd blijven steunen in je moeiljke periodes , ik ben je altijd graag blijven zien. En dat graag zien zal nooit meer weg gaan. Want jij zit voor altijd in mijn hart. Dat hart van mij is nu gebroken, het zal wel even duren voor het terug aan elkaar groeit. In elke bloem zal ik jou zien, tijdens elk leuk prentenboek dat ik voorlees , zal ik aan jou denken. Want jij was in mijn ogen een inspiratie, mijn luisterend oor, mijn steun en toeverlaat. Bij jou kwam ik thuis, kon ik altijd terecht. Ik koester ons, ik koester onze mooie herinneringen en alle lieve dingen die je zei. Ik koester je Brenda, voor altijd 🌸💔
Lieve Brenda, strijders als jij maken ze niet veel. Ik volgde je en vind het bewonderenswaardig hoe je streed en lief had. Misschien moeten we allemaal een stukje van jouw strijd proberen verder zetten. Ik beloof alvast dat ik zal blijven proberen om psychische kwetsbaarheid bespreekbaar te maken en een stem te geven. R I P Brenda. En heel veel warme armen voor Jan en de kinderen.
Ik heb het geluk gehad les te mogen krijgen van Brenda. Dertien jaar kleuterjuf later denk ik nog steeds met een grote glimlach terug hoe ze me goesting deed krijgen om met taal aan de slag te gaan.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot