1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Lieve Brenda,
Geen grotere strijder voor het eerlijke woord als jij..
Het eerlijke woord voor mensen die dat zelf even niet hebben, of soms simpelweg niet kunnen!
Klein, maar ohh zo krachtig, zo neem ik jou voor altijd mee in mijn hart ❤️
Lieve Jan, Lieve kinderen, ook jullie neem ik mee in mijn hart en gebed.. Ook jullie worden nooit vergeten!
❤️
Mijn diep medeleven gewenst bij het hartverscheurend verlies van jullie mama,dochter,partner,vriendin. Ik heb Brenda nooit persoonlijk gekend maar in de zoektocht naar informatie om toch iets van vat te krijgen op wat een dierbaar iemand doormaakt kwam ik bij haar verbijsterende verhalen maar ook bemoedigende woorden uit. Dankzij Brenda leerde ik de persoon te blijven zien achter deze hersenconditie. Heel zwaar verlies. Sterkte.
Ik heb na mijn opname een voorbeeld, zeg maar idool gehad, ze heette Brenda Froyen. Ze blijft , nu ze zelfmoord heeft gepleegd, iemand waar ik dankbaar voor ben. Ze heeft gestreden om patiënten meer rechten te geven, met gedeeld succes, en heeft nu haar (onrechtvaardige?!) strijd, moeten begraven.
Ze schreef boeken, ik heb er drie van haar en twee werden door haar gesigneerd. Het boek samen kwetsbaar signeerde ze met ‘Samen kwetsbaar. Samen sterk. Liefs Brenda.’. Het boek kortsluiting in mijn hoofd met ‘Aan Liesbet, soulmaatje van de psychosegroep. Brenda.’ Ja, ik ken(de) haar persoonlijk. Ze heeft me geholpen om minder zelfstigma te krijgen. In één van haar boeken, heeft ze het over een vrouw met felblauwe ogen in een praatgroep. Dat ben ik.
Brenda, ik bewonder je strijd en vechtlust tegen de mastodont van de psychiatrie. Ik heb als ervaringswerker, vijf jaar, in Sint Annendael Diest, deze strijd ook met (iets minder) vuur gestreden. Ik herkende mij in je.
Om je volledig los te kunnen laten, haal ik je nu wel van de laatste treden van je voetstuk af. Je hebt nooit gevraagd van op dit voetstuk geplaatst te worden door mij. Je was een mens met bijzondere kanten. Je temperament, waar ik persoonlijk van hield, gaf anderen waarschijnlijk angst en bezorgde je vermoedelijk extra pijnlijke momenten (in de isoleercel).
Ik respecteer je keuze om uit het leven te stappen. Dat betekent niet dat ik het niet heel spijtig vind, dat jij dat nodig had. Ik had het liever anders gezien.
Brenda, ik zeg niet vaarwel maar tot ziens…
Liesbet Van Dessel, ervaringscoach Content Leven
In juli 2024 deed Brenda een oproep met Stop de Waanzin.
Ze zou opkomen voor alle mensen die trauma’s hadden opgelopen in de psychiatrie.
Ik vond de moed om Brenda mijn verhaal te sturen en kreeg vrij vlot antwoord van Brenda. Ik kreeg erkenning van haar.
Nooit zal ik dat vergeten.
Dankzij deze dappere vrouw, kon ik mijn trauma’s verwerken.
Rust zacht lieve Brenda.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot