1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Ik was vol bewondering over de moed die Brenda had om al de getuigenissen van patiënten en familieleden samen te bundelen om zo die psychiatrische instellingen met hun nog middeleeuwse “behandelingen ” aan te klagen voor de rechtbank. Dit is revolutionair en is een enorme steun voor al diegene die hier direct of indirect mee te maken hebben nu en vroeger. Het overlijden van Brenda raakt mij diep.
Wat goed om te lezen dat je een rechtzaak zou gaan voeren tegen een paar psychiatrische ziekenhuizen. Veel geld werd gestort. Jouw wensen zullen uitkomen. Het boek over je psychose in 2023 zal grote invloed hebben. Je enorme inzet voor een me too beweging zal je nog beroemder maken. Rust zacht.
Gehuild heb ik te lezen dat je er niet meer bent!
Het kwam Toevallig in beeld toen ik weer voor de zoveelste keer weer even het woord psychose opzocht.
Ik las weer dezelfde verhalen, over psychose over de tegenslagen, om de moed niet op te geven.
En dit terwijl men zoon 2 jaar geleden het leven niet meer aankon.
Na een manische periode met aansluitend een zware psychose en
opname heb ik haar boek gelezen “ kortsluiting in men hoofd.”
Aangeraden door men zus. Terwijl hij na zijn opname weer thuis was sprak ik erover met hem. Ik zie hem nog in de zetel zitten. Ik wist helemaal niets over zijn ziektebeeld. Het was allemaal zo plotseling en snel gegaan.
Tijdens zijn opname in de psychiatrie
Hebben we zelfs geen gesprek gehad met de behandelende psychiater.
En dan kregen we te horen, dat hij het ziekenhuis moest verlaten want de vastgestelde periode van opname was voorbij. Alhoewel hij nog maar 2 weken
Medicatie had gekregen, wat normaal 3 weken zouden moeten zijn.
En daar stonden we dan … en wat nu . Andere psychiater zoeken .. dan maar .
En ja na 1 maand had hij een afspraak en daar tussen niets .. wachten.
Na 1 mndn is hij overleden
En nu ben jij er ook niet meer Brenda. Jij
Was diegene die de strijd aanging om dit ziektebeeld meer in de actualiteit te brengen, we zijn je heel erg dankbaar !! Dat je der was en wat je tot stand hebt gebracht.
Veel veel sterkte voor jou mooi gezin familie !!
Wat een schok, wat een gigantisch groot verlies.. Ik hoop dat de psychiatrie veel van jou heeft mogen leren.
Alle liefde voor jouw drie mooie zoons en man
Op 4/9 stuurde je me deze 👍🏼 terug.
Voor altijd goed! Niet zo “zinzin” wilde ik inzenden als titel voor je volgend werk, je bent een engel 🧚🏻♂️
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot