1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Hoewel ik Brenda niet persoonlijk kende, voelde ik me wel verbonden met haar verhaal. Wat een moedige, intelligente en prachtige vrouw. Of ze het nu had over geestelijke gezondheid, onderwijs of mild tuinieren; haar woorden getuigden altijd van een enorme gedrevenheid. Haar impact zal nog lang voelbaar zijn, net als de leegte die ze zal achterlaten.
Brenda, ik ontmoette je voor het eerst in november 2015 op een congres in Genk. Ik luisterde naar jouw voordracht en jij naar die van mij. Het klikte direct. Je vertelde me over de plannen voor je tweede boek “Uitgedokterd”. Je nam mijn werk over kwartiermaken mee op in dat boek en ik was vereerd. Na je kritiek op de psychiatrie vanuit je slechte ervaringen wou je met “Uitgedokterd” de alternatieven aangeven. Je was een ijsbreker van een bevroren systeem maar je liet dat ijs tegelijk smelten door je nadruk op verbinding en menselijkheid. Je inspireerde me en je grote inzet en gedrevenheid zal me ook in de toekomst blijven inspireren. De strijd en het verbinden gaat verder…
Lieve, lieve Brenda…
Het vreselijke nieuws sloeg in als een bom, afgelopen zaterdag. Ik was aan de grond genageld, letterlijk. Tot op vandaag ging ik door, op automatische piloot. Een soort lockdown. Het leek alsof mijn lichaam en geest me wilde beschermen voor de harde realiteit. Ik kon het niet geloven, Brenda. Maar de berichten van vandaag bevestigen, ik kan er niet meer omheen. Je bent even overal. En toch ben je weg…
Eén jaar geleden heb ik je leren kennen. Ik had de eer om getuige te mogen zijn van je eerste ontmoeting met Roland. Dankjewel, lieve Brenda. Je gaf hem het mooiste cadeau ooit: warme, oprechte familieliefde. En wij, wij werden regelmatig getrakteerd op je innemende bezoekjes aan ons Huis van Ont-Moeting.
Ik volgde je online al veel langer, maar leerde je nu ook in real life kennen. Een allergie tegen onrecht en de onweerstaanbare drang om daar tegenin te gaan, daarin vonden we elkaar. Het duurde niet lang of we zaten in de studio voor een podcast rond internering en maakten nog heel wat plannen voor een nauwe samenwerking. Maar toen werd het winter en verdween jij eventjes van de radar. Wat was ik blij dat je in de lente van dit jaar weer opdook! De professionele samenwerking verdween naar de achtergrond en maakte plaats voor hele persoonlijke gesprekken. Precies dat we elkaar al jaren kenden. Dankjewel lieve Brenda voor het klankbord, luisterend oor, de goede raad.
Ons laatste gesprek, een paar weken geleden, blijft in mijn hoofd spoken. Had ik toen geweten wat ik vandaag weet, was het zeker anders verlopen. Sinds vorige week woensdag zit je in mijn hoofd. Ik wilde je al 3 dagen bellen, maar er kwam steeds iets tussen…
Lieve, lieve Brenda, voor mij en vele anderen zal je nooit weg zijn. Ik neem je mee. Elke dag. Overal. Op de barricades. In de frontlinie. Maar ook hier thuis. In mijn hart. Een voorbeeld. Een inspiratie. Voor altijd.
Lieve Jan, Jip, Lom en Zen, woorden schieten tekort. Haar liefde voor jullie was groot. Ik hoop dat jullie troost en verbinding vinden bij elkaar in dit intense verdriet.
Brenda is niet meer… Waarvoor ik Brenda blijf herinneren? Voor haar ongelooflijk lieve woorden toen ik rouwde omwille van mijn onvervulde kinderwens. Voor haar tomeloze aanmoedigingen in mijn schrijven, voor het feit dat ze me een echte woordkunstenaar en een klokkenluider noemde of al lachend een nestbevuiler (je weet wel, zo’n hulpverlener die kritisch durft kijken naar de eigen branche) en voor haar mooie woorden naar mij toe, simpelweg om wie ik was…
Het respect voor mijn zijn voelde ik door al haar woorden en dat was geheel wederzijds. Uiteraard deed ze ook veel voor de GGZ in het algemeen… Ik heb gejankt vandaag, op het werk nota bene, binnen de muren van die bewuste GGZ dus. Het moest zo zijn…
Ik denk vooral ook aan haar drie kinderen. Damn…
Liefste Brenda
Wat was ik blij toen ik hoorde dat jij mijn stagebegeleider zou worden. Feedback ontvangen van een docent die met zoveel liefde en enthousiasme voor de klas staat, is het grootste cadeau dat je kunt krijgen tijdens de lerarenopleiding. Jouw waardevolle tips om de juf te worden die je zelf zou willen zijn, hebben me doen groeien.
Na ons afstuderen ontvingen wij, jouw studenten die je begeleide tijdens de stage, de uitnodiging om in jouw tuin bloemen te komen plukken en samen te proosten op alles wat we dat jaar hadden bereikt. Dat was zo tekenend voor jou: ruimte maken voor plezier, voor verbinding en voor tuinieren.
Bedankt voor alles wat je me hebt meegegeven. Je warmte, passie en betrokkenheid zullen mij altijd bijblijven.
~ Laure
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot