1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Brenda,
Het bericht dat je er niet meer bent brak deze ochtend mijn dag in duizend droeve scherven.
Ik heb je nooit ontmoet, dat spijt me nu zo hard.
Toch ben je erin geslaagd voor mij, en zovele anderen die worstelen met hun mentale welzijn, een immer aanwezige bron van moed en vechtlust te zijn.
Je deelde niet alleen heel open je eigen kwetsbaarheid en je gevecht met het zwarte monster. Je voelde ook mee met anderen, stuurde kleine bemoedigende berichtjes, je verbond mensen, riep hen op om samen te vechten tegen stigma’s en onrechtvaardige bejegening. Je stond echt niet te roepen op de barricaden, je handelde ook, steeds in lijn met je levensmissie.
Brenda, ik heb zoveel respect voor je, voor alles wat je neerzette in dit leven, je 3 prachtige zonen, ontelbare studenten die in jou hun inspiratie vonden, je (h) eerlijke boeken, je maatschappelijke strijd,…
Maar lieve Brenda, wat ga ik je missen,…
Je updates op je pagina, zoals het leven was die dag, geen maskers.
Je te gekke filmpjes, ik weet heel goed wat mijn favoriete is,…
De fightsongs, een gewoonte die we delen, ik zal de jouwe ook nooit vergeten want ik voegde ze toe in mijn eigen lijst,…
Lieve Brenda, dankjewel, dat je voor mij, een totaal onbekende voor jou, en nog zovele anderen, zoveel betekend hebt.
We gaan je nooit vergeten!
Brenda is nog steeds een heel positief mooie dappere vrouw voor mij.die ik niet persoonlijk ken. Haar boek “kortsluiting ..” noemde ik als houvast met mijn gevoelige hoofd dan weer “sluiting in mijn hoofd enzo” dat vond ik passender voor de situaties die ik heb meegemaakt maar had ik nooit kunnen bedenken zonder haar moed.. .. en haar gedeelde verhaal ook in latere boeken is oprecht en vaak pijnlijk herkenbaar. ..Waar ze nu ook is, ze blijft een positief anker voor mij. . Dapper mooi lief oprecht en gewoon ook zichzelf. Ik vind het super verdrietig dat jullie haar zo plots en nu al moeten missen. Veel sterkte vooral voor haar kinderen en hun vader. Het is niet niks allemaal voor hen ook.
Dag,
Dag aan wie dit leest. Ik kan niet ´Dag Brenda´ schrijven, want ze is helaas overleden en kan dit dus ook niet lezen. Haar heengaan ontroert me hevig en ik word emotioneel van het lezen van de teksten en kijken naar de foto´s hier (en schrijf dit dan ook met glazige/vochtige ogen…).
Enkele maanden geleden deed Brenda nog een oproep om een juridische zaak te starten tegen mistoestanden in de ggz. Ik schreef haar kort, na mijn verplichte opname in de residentiële zorg, was vrij openhartig en wat bang voor afwijzing. Maar ze antwoordde:
Dag J,
Ik oordeel over niemand. Stuur zeker je ervaringen naar Stopdewaanzin2024@gmail.com. Daar verzamel ik alle klachten.
Dank je voor je openhartigheid.
Liefs
Brenda
Drie woorden lichten uit dit korte antwoord op: niet oordelen, dankbaar en liefs. Haar essentie?
Op goede dagen, weken en maanden had ze blijkbaar een enorme kracht en ´drive´ om onze ggz aan te zetten tot grote hervormingen, en met al haar talenten kon ze ook mensen ´verbinden´ en echt motiveren om samen grenzen te verleggen. Ik voel soms ook die kracht en drive maar ik vrees nog teveel bitter en wrokkig te zijn. En eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen dat het vooral Justitie is die bij mij leed veroorzaakte en dat het de Zorg is die de brokken dan achteraf moest of mocht lijmen. En ik vrees dat er heel veel slachtoffers zijn van justitieel institutioneel geweld.
Ik wil postuum van haar leren. Leren de aandacht op mistoestanden te vestigen door schrijnende toestanden aan te klagen en vervolgens leren te verbinden, leren te geloven in verandering en groei en betrokkenen daar warm toe uit te nodigen. Een verbale uppercut en daarna een uitgestoken hand.
Zo ontroerd ben ik. Ook al kruisten onze levens slechts heel recent en heel even. Genegen.
J.
Beste Jan, Jip, Lom en Zen,
Op een stralende zomerdag in 2023 heb ik bij jullie een heerlijke dag beleefd. Ik kwam Brenda’s tuin fotograferen voor publicatie in een tuinmagazine. Iedereen genoot ervan. Er werd van op de trampoline in het water gesprongen, in de boomhut, op de scateramp, iedereen was zo enthousiast. En Brenda, die straalde! In haar habitat, haar bloementuin in volle bloei met haar mooie bloemenjurk aan. Er werden foto’s gemaakt, in de hangmat, de serre, tussen de bloemen en allemaal met die stralende lach van haar. We ruilden onze boeken die ze signeerde met ‘Ik ben zeker dat onze wegen nog kruisen…’ en een hartelijke knuffel. Helaas. Ik had geen flauw idee van wat ze allemaal al had meegemaakt. De publicatie was voorzien voor mei 2025… Heel graag wil ik jullie alle foto’s toesturen, want die zijn ongetwijfeld een mooie herinnering aan een pracht van een vrouw, echtgenote en trotse mama. Heel veel sterkte bij dit verschrikkelijke verlies. Liefs, Veronique.
Beste familie,
ik ontmoette Brenda ooit kort na een van haar lezingen. Haar lezing heeft me toen heel erg geraakt, want ik herkende het beeld dat ze schetste uit het psychiatrisch ziekenhuis waar ik zelf werk. Waar ik probeer met hart en ziel de patient bij te staan. Maar wat dat toch ook regelmatig niet lukt. Ik voelde toen schaamte om de mistoestanden, die er zijn en waar ik soms (onbewust of onbedoeld, maar toch) aan mee werk. Tegelijk hoopte ik dat de goeie dingen die er ook zijn gezien zouden kunnen worden. Niet om het goed te praten, wel omdat dat hoop kan geven.
Het is schrikken om te lezen dat Brenda haar strijd opgegeven heeft. Maar het klopt zoals jullie het zo treffend schrijven in haar doodsbrief:
Belangrijk is niet alleen de weg die je gaat
maar ook de sporen die je achterlaat.
Ik weet dat Brenda veel sporen heeft achtergelaten bij veel patienten. Dat hoorde ik vaak.
Mijn oprechte deelneming voor jullie.
Maike
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot