1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Lieve Brenda,
Wat raakt het nieuws van jouw plotselinge overlijden me diep. Jij, die het leven zo vol passie en kwetsbaarheid omarmde, bent niet meer onder ons. Jij was het licht dat de stilte rondom mentale gezondheid doorbrak, die taboes verbrijzelde en open sprak over psychosen. Je gaf anderen de moed om hun verhaal te delen, om hun worstelingen te erkennen, zonder schaamte. In alles wat je deed, straalde zoveel liefde, zoveel leven, zoveel positiviteit, ondanks de zware trauma’s die je zelf droeg.
Mijn hart gaat uit naar jouw man en kinderen, over wie je altijd met zoveel liefde sprak. De leegte die je achterlaat is onmetelijk, maar je liefde en kracht zullen altijd in hun harten blijven voortleven. Jouw medeleven, jouw moed, en jouw onuitputtelijke levenslust zullen ons voor altijd inspireren.
Rust zacht, lieve Brenda. Je hebt een onvergetelijke erfenis nagelaten.
Met veel liefde en medeleven,
Pia
Ik heb Brenda helaas nooit in het ‘echt’ mogen ontmoeten.
Ik weet nog toen haar eerste boek uitkwam dat ik haar een mail had gestuurd met mijn verhaal.
Ze was zo begripvol en zei dat ze het zou meenemen.
Haar verhalen en posts op sociale media wekte vaak veel (h)erkenning op.
Haar liefde voor bloemen en haar mooie tuin en zwemvijver zullen le bijblijven.
Elk seizoen heeft mooie dingen.
Ik werd oprecht vaak gelukkig van haar foto’s over haar tuin.
Brenda, wij vechten verder voor patiënten rechten.
Rust nu maar zacht, je hebt zo hard gevochten…
Veel liefde voor Jip, Lom en Zen en je man Jan en je viervoeter Wifi.
Bij elke bloeiende bloem zal ik aan je denken.
Groeten Astrid
Lieve Brenda
Je gaf een stem aan zoveel mensen die geen woorden hadden, geen woorden vonden of ze niet konden uiten. Je formuleerde zonder een blad voor de mond te nemen, nam de koe bij de horens. Je stem was luid maar werd niet altijd gehoord wat frustraties met zich mee bracht. Maar altijd weer bleef je herhalen, daar ben ik zo dankbaar voor. Opgeven stond niet in je woordenboek, blijven strijden voor al wie je lief was en voor alle onbekenden die je een warm hart toedroeg. Als ik je schreef, schreef je iets terug. Je was er steeds voor zoveel anderen, terwijl je zelf ook vaak alleen stond zo je ook aangaf.
Ik ga je missen, samen met vele anderen.
Je thuisfront staat nu voor de moeilijke opdracht dit een plekje te geven. Gesteund door elkaar en de mensen die dichts bij je stonden. Kijk over de bloemenvelden nu, vlei je neer. Adem diep in en uit een waak over al je geliefden van waar je nu ook bent.
Met diep respect voor jou fantastische vrouw.
Lieve Brenda, we hebben veel gemeen: beiden vele jaren leerkracht, beiden psychosegevoelig, beiden een eerste psychose na de bevalling, allebei schrijfster, moeder en allebei een lieve man,…
Ik had zo graag met jou gepraat…Ik stuurde je verschillende keren en je reageerde zo fijn…
Ik bewonder je om je strijd tegen een onmenselijke psychiatrie, die er jammer genoeg soms nog is…
Wij strijden verder…
Rust zacht, lieve Brenda.
Vond jou zo’n inspirerende vrouw.
Merci om het taboe rond kraambedpsychose en opnames mee te hebben helpen doorbreken.
Veel moed voor jouw man en 3 zonen en familie.
Rust zacht.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot