1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Op 2 oktober heb ik nog een berichtje ontvangen van jou Brenda. Ik zag al een tijdje geen berichten meer op Facebook. Daarom schreef ik jou. Waar ben je, Brenda, heb ik toen gevraagd. Ik kreeg een kort antwoord: ik voel mij helemaal niet goed. Een diepe donkere periode was blijkbaar weer jouw deel geworden. Ik speelde toen met het idee om in mijn auto te springen en naar jou toe te komen om je te omhelzen. Had ik dat maar gedaan. Maar die klok kan ik niet terugdraaien. Jouw lach heeft mij vaak geraakt. Jouw woorden aan mij hebben mij recht gehouden.
Aan Jan en zijn trouwe zonen wens ik warme herinneringen toe aan een vrouw en moeder die haar laatste kracht heeft besteed aan goeie rechtvaardige dingen.
Rust zacht Brenda!!!
Een ferme dame die ik al sprekende als ervaringsdeskundige op café P leerde kennen. Daarna haar boeken gelezen. Een inspirerende vrouw, die mee de GGZ veranderde.
Rust zacht en omring je daar met al je dierbaren!
Dag lieve Brenda
Voorbij de zwartheid is er licht, en rust, en vrede. Ik weet het zeker. Daar ben je nu.
Ik gun je mannen dat ze zich nu door liefde omringd weten om met je besluit te leren leven.
Wilma
2 maart 2018
“Beste Sophie, jouw mailtje is zeer welkom. Ik worstel al een tijdje met het huidige aanbod. Heel wat handboeken zijn erg gericht op de Nederlandse situatie. Ik werk er dus erg graag aan mee.”
Het was onze eerste kennismaking. Tijdens een van de volgende overlegmomenten met de kerngroep van Volop Taal, het handboek in wording, zat ik geamuseerd naar jou te kijken. Hoe je met je ogen rolde, en ongeduldig zat te schuifelen op je stoel tijdens de zoveelste semantische discussie. Het moest vooruit gaan. Onze blikken kruisten elkaar, een knipoog, en we wisten allebei, hier is ie dan… De klik.
Jouw humor (“…Al weet ik niet of het linkerstreepje op de 3de bladzijde onderaan niet de indruk geeft dat taal een geometrisch gegeven is 😉”), jouw oprechte verwondering (“Ik vind de cover en illustraties prachtig. Het lijkt wel een echt boek! :-)), jouw volharding (“Mmm Was het Palestina – Israel conflict toch makkelijker? ;-)).
Lieve Brenda, je was een droomauteur van elke uitgever. Wat zullen we jou missen x
Met mijn collega’s bezocht ik in Heerlen de voorstelling waarin je vertelde over de kraambedpsychose en je strijd voor verbetering in de psychiatrische zorg. Ik was diep onder de indruk van je verhaal, de wijze waarop je uit het dal omhoogkwam en de bevlogenheid waarmee je deze missie omarmde. Ik ben erg geschrokken van dit trieste bericht en wil alle naasten veel sterkte wensen in deze zware tijd.🤍
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot