Moge het nu voor altijd lente zijn voor Brenda … oprechte deelneming aan haar man, kinderen en familie toegewenst.

Lieve bruisende Brenda,
Wat een schok dat je er niet meer bent!
Ik weet nog dat ik je de eerste keer sprak ik denk in 2015. Je had net een lezing gegeven over je eigen ervaringen en je strijd tegen onrecht in de ggz. Je bruiste van energie om het onrecht en het stigma aan te pakken. Ik was onder de indruk van je verhaal.
Je droeg een mooie jurk en zag er stralend uit. Ik gaf je een compliment en we raakten aan de praat. Daarna zagen we elkaar regelmatig; rond ggz, stigma, de Socialrun en op t huwelijk van Frank en Anne. Hele fijne gesprekken, zowel over hoe het met ons ging, de trots over je zoons, je lieve man; maar vooral ook over het stigma en het terugdringen ervan, en natuurlijk ook over misstanden in de ggz. Jij streed. Voor jezelf, maar vooral ook voor je medemens. Je vocht voor ze, gaf mensen hoop Je inspireerde, je had bakken vol energie, en je was een ongelofelijk lief mens. Later hadden we vooral nog contact via Facebook of een paar keer nog via mail.

Lieve dappere Brenda. Wat ga je door veel mensen intens gemist worden. En vooral door Jan en je prachtige zoons. Waar je zo trots op was en waar je niet over uitgepraat kon raken.
Heel veel sterkte voor iedereen die je moet missen.

Liefs,
Eva

Hoewel onze wegen uiteen liepen zijn de herinneringen blijven hangen.
Je ontembare energie en creativiteit als lerarenopleider in KdG. Je huis in Antwerpen en de verhuis. De geboorte van de kinderen. Je openheid. Je engagement binnen het onderhandelingscomite. Je reislust. De verwarring en de kiemende psychose. De opname. De hoogtes en laagtes. De strijd tegen het onrecht. De moeilijke reis in je hoofd.
Bij de geboorte van Jip vroeg je me op te schrijven hoe ik je ervaarde.
Wat ik toen schreef weet ik nog goed.
…dag reiziger

Lieve Brenda,

Wat een klap. Het stemt me droevig en doet echt pijn. Hoe jammer dat de wereld je niet kon blijven vasthouden. Je had zo veel te bieden en betekende uitermate veel voor een heleboel mensen.

De laatste maanden had ik nog enkele malen via whatsapp contact met je. We zouden op 19 september samen met je man gaan eten om te kunnen praten over je laatste manuscript dat opnieuw met zoveel passie was geschreven. Je annuleerde omdat je je opnieuw depressief, vermoeid voelde. Maar ik wist dat je telkens na een depressieve periode toch weer de moed had gevonden om vol levenslust de draad weer op te nemen.
Nu is het anders gelopen. Wat heeft je nu die knak gegeven dat je helemaal gebroken was en niet meer de veerkracht vond? Het blijft in mijn hoofd cirkelen.

Ik heb je leren kennen als een sterke vrouw met een grote strijdlust voor een betere wereld en vooral voor mensen met psychose gevoeligheid. Wat een groot verdriet treft nu je mooie gezin en je dierbare familie. We zullen je allemaal missen. Brenda, je was een bron van inspiratie voor zovele mensen. Dat stemt ons dankbaar. De strijd zal verder gestreden worden met jou in onze gedachten.

Warme groeten,

Ludi Van Bouwel

Dag Brenda

We kennen mekaar niet maar ik heb je boeken gelezen, die mij altijd zijn bijgebleven. Als psychiatrisch verpleegkundige was ik vaak verschrokken over je ervaringen en heeft mij vaak aan het denken gezet.
Ook acties heb ik ondernomen maar waar ik steeds aan het kortste eind trok.
Er is nog veel werk maar waar een wil is, is een weg!
Het ga je goed waar je nu ook mag zijn en ik hoop dat je eindelijk je rust hebt die je verdient!

Liefs
Tilly