1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Dag Brenda, ik wou dat ik al kinderboeken had die ik voor jou zou kunnen voorlezen, ik mis je heel hard. Ik wens dat ik je nog een leven kon geven na de dood 🤞 Ik zet ‘dit boek is te Piep voor jou’ alvast op mijn kerstlijstje (Kamila 10 jaar, kleine lezer en fan van Brenda haar kinderboeken) ❤️
Liefste Brenda,
Twee weken geleden vernam ik het zeer droevig nieuws dat je er niet meer was. Ik heb meermaals gehuild en mijn hart deed en doet nog steeds pijn, letterlijk. Je hebt 9 jaar geleden mijn mama en pluspapa veel moed en opheldering gegeven toen ze hopeloos op zoek waren naar antwoorden voor wat mij net zoals bij jou was overkomen; een kraambedpsychose. Na mijn herstel kwam ik persoonlijk naar een van je lezingen in Gent om je te bedanken. Je tekende onze exemplaar van je boek “Kortsluiting in mijn hoofd” met de boodschaap: “Voor Maria, Johan en Loraine, Bedankt voor je luisterend hoor” Ik deelde mijn verhaal met jou en je was ook een luisterend oor. ‘In ruil’ daarvoor gaf ik jou reisadvies over Cuba (waar je naar toe ging met je gezin). Je ontving mij met open armen in jullie huis en we deelden anekdoten in jullie tuin. Dat zal ik nooit vergeten. Voorbije zomer op een camping in Frankrijk las ik nog je boek “Een jaar met Wifi” samen met mijn dochter Kamila. Groot was haar verbazing toen ze in een van de hoofdstukken ‘Toen Wifi een geldwolf was’ las dat jij het over Cuba had (een moreel verhaal over delen en gelijkheid). Ik vertelde Kamila alles over jouw, de auteur van het boek. Ze vond het boek hilarisch. Ook Kamila vond het heel droevig toen ze mij zag huilen omdat je er niet meer was. Maar ik vertelde haar dat je in onze hart voor altijd blijft en in onze ‘pensamientos’ en via jouw boeken, vergeten zullen we nooit doen. Je hebt ons en veel andere mensen moed gegeven om te praten over de stigma rond psychose, om het onbespreekbaar toch bespreekbaar te maken. Je hebt tot het uiterste gevochten voor beterschap in de psychiatrie. Je zal enorm gemist worden. Un abrazo al infinito y más allá. Loraine
Ik heb Brenda maar kort gekend, in een professionele context. Ik herinner me haar gedrevenheid en sterk inhoudelijk engagement, haar literaire vrolijkheid, haar rake kijk op de (onderwijs)zaken en haar geloof, al weet ik niet of ze het ooit zo expliciet heeft uitgedrukt, in de maakbaarheid van de samenleving. Ik sta met veel respect stil bij haar plotse heengaan. Veel sterkte aan al wie haar liefhad/heeft.
Aan de familie, in het bijzonder haar partner en kinderen.
‘Even in the mud and scum of things, there is a light that always always sings’
Ralph Waldo Emerson
Veel troost.
RIP Brenda
Hey Brenda
Ik was met je geconnecteerd via LinkedIn maar heb je nooit ontmoet of zo. Dus eigenlijk ken ik je helemaal niet.
Ik wil via deze weg mijn bewondering uitspreken voor de strijd die je gevoerd hebt om voor iedereen een plaatsje vrij te maken in onze samenleving, voor het werk rond psychoses. Ook wil ik de mensen die dit samen met jou deden bemoedigen om dit verder te blijven doen. Het is zo belangrijk dat niemand wordt vergeten, dat niemand uit de boot valt.
Liefs
Sofie
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot