Wat een vreselijk bericht maar kan alleen een tekst toevoegen die ik in 2008 schreef en opgetekend in het boek wat ik schreef “schizofrenie als levensweg” uit 2009.
Heel veel sterkte familie, vrienden , kennissen en iedereen die strijd tegen het onrecht.

Hierbij de tekst “AFSCHEID”

Afscheid ( 2018)
Het kan voorgoed zijn, maar ook voor even, een mens neemt voortdurend afscheid tijdens het leven.
Als je met iemand een praatje maakt, of een auto die je verkoopt, of je neemt afscheid van een dierbare die is overleden.
Soms is het een stukje van jezelf wat je achter moet laten, het vertrouwde, de veiligheid die je kwijt kan raken.
Een scheiding van je man of vrouw, waar je jaren lief en leed mee gedeeld hebt.
Het afscheid kan ook een begin zijn van iets nieuws, wat een vrijheid kan betekenen die je nog niet eerder gevoeld hebt.
Laat het afscheid een goede herinnering blijven waar je wat aan hebt, zonder datgene wat je kwijt bent.
Eigenlijk raken we nooit wat kwijt, want een afscheid is nooit definitief. De herinnering, het gevoel en de warmte van een persoon of iets anders kan nog altijd aanwezig zijn.
Laat het afscheid een verandering zijn van je innerlijk, zodat het een positieve uitwerking heeft op jezelf.
Wees voor altijd jezelf bij waar je afscheid van neemt en laat wat je voelt voor datgene een rustplaats zijn in je hart, zodat het nooit verdwijnt.

Ik stond te glunderen, want in had er net 3 jaar hogeschool opzitten. Eindelijk op mijn 43ste leerkracht! Brenda was promotor van mijn eindwerk, waar ze me een 19 voor had gegeven. Niet moeilijk, ze had er zelf uren mee over nagedacht. Hoedje op, grote glimlach, en daar kwam ze om me te feliciteren. Met enthousiasme en passie, in haar hart en op haar tong. Ik kreeg een zakje zonnebloemzaadjes van haar, om uit te groeien tot een grootse bloem. Een kleine attentie met een grote boodschap. Pas later las ik haar boek, want hoewel ze altijd open communiceerde over haar psychose, ze was voor mij die gepassioneerde docent in wiens voetsporen ik ging volgen. Ik wilde en wil haar niet anders zien.
Ik sta mijn 7de jaar voor de klas. Ik weet dat mijn stijl de hare spiegelt en ik ben daar trots op.
Ik sprak haar nog regelmatig en kreeg zelfs het manuscript van 1 jaar met WiFi, om in de klas voor te lezen. Iets dat ik elk jaar doe.
Ik weet dus ook welke zwarte periode passeerde, al was dat van verder af. Ik kan me voorstellen dat die duistere momenten ondraaglijk werden. Ik kan me voorstellen welke impact dat heeft op haar intimi. Ik kan me het gemis voorstellen.
Jan, jongens, ik ken jullie niet persoonlijk en wens jullie geen sterkte of moed, wel de ademruimte om dit zelf te verwerken. Om een vorm van afsluiten te vinden. Om de prachtige dingen die Brenda bewoog in het leven van anderen te kunnen zien. Om met trots en liefde haar herinnering te kunnen omhullen.
Liefs
Lin

Een foto ter ere van de slachtoffers en nabestaanden van de aanslag in Zaventem op 22 maart, een jaar later getrokken, idee van Brenda, destijds docente Nederlands bij AP waar wij de opleiding Leerkracht Lager Onderwijs volgden. Weliswaar een van de meest bekwame en inspirerende onderwijzers, met een ontzettend grote passie voor taal en onderwijs. Een passie die wij met liefde verder zullen uitdragen. Ze was altijd zo begaan met alles en iedereen en plantte zaadjes (letterlijk en figuurlijk) waar ze dat kon.

Ik kan alleen maar hopen dat wij, nu gegroeid tot jonge bomen, diezelfde zaadjes blijven doorgeven… En dat dit laatste zaadje van Brenda voor verandering zal zorgen in ons systeem, op een manier waar zij tevredenheid uit had gehaald. Ik ben zeker dat velen onder ons dit gevecht van jou zullen voortzetten.

Het regent tranen Brenda, tranen van verdriet en ongeloof, dit nieuws valt ons heel zwaar. Jan, Jip, Lom, Zen en co, de hartjes zijn nu de steun en liefde die we jullie willen bieden om dit verschrikkelijk verlies mee een plek te kunnen geven. We leven met jullie mee.

Lieve Brenda,

Woorden schieten tekort om te beschrijven wat voor licht jij was in mijn leven en in dat van velen. Als mijn stagebegeleidster bij PsychoseNet heb je me niet alleen begeleid, maar ook geïnspireerd, gemotiveerd en aangemoedigd om mijn eigen stem te vinden in de strijd tegen het stigma rond psychische kwetsbaarheid. Je lachte met je hele hart, en jouw creativiteit en ideeën waren altijd een bron van bewondering voor mij. Dankzij jou heb ik geleerd hoe belangrijk het is om vastberaden te blijven in het gevecht voor rechtvaardigheid binnen de geestelijke gezondheidszorg.

Ik ben je oneindig dankbaar voor alles wat je me hebt gegeven—je begeleiding, je vriendelijkheid, je kracht. Ik ben trots dat ik je in mijn boek heb kunnen bedanken, want zonder jou had ik die stap misschien nooit gezet. Je geloofde in me, en daar ben ik je eeuwig dankbaar voor.

Je bent een prachtig mens met een prachtige ziel. Je doorzettingsvermogen, je medemenselijkheid en je warme persoonlijkheid zijn eigenschappen waar ik altijd naar zal streven. Ik zal jouw levenslust en inzet nooit vergeten. Je blijft voor altijd in mijn gedachten en in mijn hart.

Mijn diepste medeleven gaat uit naar jouw geliefden—je man en je drie zonen. Mogen ze kracht vinden in de herinneringen aan jouw liefde en licht.

Dankjewel, Brenda. Voor alles.

Met alle liefde en dankbaarheid,

Freya

Ik leerde je kennen tijdens meet the experts in Haarlem en las daarna je indrukwekkende boek over jouw ervaringen in de ggz ‘kortsluiting in mijn hoofd’. We bleken in hetzelfde jaar, 2012, onze psychische crisis te hebben gekend. Ja dat smeed een band.

We renden en fietsen met team Psychosenet 555 kilometer door Nederland. Wat een machtig mooi avontuur was dat.

Je interviewde mij over het betrekken van naasten voor je boek ‘uitgedokterd’. Ik vond het fijn dat jij aandacht had voor die naasten. En het belang daarvan onderstreepte met ook jouw eigen ervaringen hiermee. Daar hadden we mooie gesprekken over en ik genoot van jouw enthousiasme en energie tijdens die gesprekken.

Ik bleef je volgen via Facebook. En maakte daardoor ook mee hoe je worstelde eind 2023. En toen werd het lang stil op dat forum. Het lijden aan en door depressie. Ik had nog even telefonisch contact met je. Je vertelde over je worstelingen. En ik over de mijne. Want ja ook nu weer, 12 jaar later, worstelden we in dezelfde periode met depressies.

Wat is het verdrietig dat je er nu niet meer bent. En wat heb je veel moois achtergelaten waar anderen door geraakt en geïnspireerd zijn. Wat zullen je mannen thuis je missen en al die andere dierbaren. Ik hoop dat je je rust hebt gevonden. Ik ben blij dat ik je ooit heb leren kennen. Ik ga je missen.

Liefs uit Wognum,
Nanette