1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Zoals deze foto heb ik er nog vele. De laatste maanden gingen we vaak wandelen met de honden. Urenlang babbelden we over jouw plannen. Ik smeer er vaak een kwinkslag tussen, waardoor we vaak in de lach schoten en begonnen fantaseren.
Je bent nog geen seconde uit mijn gedachten geweest sinds zaterdag. Het verdriet overvalt mij te pas en te onpas. Ik kijk naar de berichten die we naar elkaar stuurden, naar het tekstje dat je me schreef in jouw laatste Piepboek. Ik denk aan onze ’toevallige’ kruisingen tijdens verschillende van onze reizen, de ‘boysmom’ connectie die we hadden … Je zal oneindig gemist worden!
But you knew there would always be spring, as you knew the river would flow again after it was frozen.
Je was mijn lector taal in het flextraject op AP. Ik stond er als zwangere mama met nog twee kinderen plots alleen voor. Jij zorgde er mee voor dat ik de opleiding lager onderwijs toch netjes kon afronden en slaagde. Je geloofde in mij. Je was een spring int veld, je stond met zo veel passie les te geven over boeken, over taal. Ik heb een stukje van dat meegenomen in mijn dagelijkse werk als juf. Van psychoses wist ik toen niks, dat las ik allemaal achteraf op Facebook. Ik denk mee aan je gezin en omgeving. Het ga je goed…
Lieve Brenda
Ik hoorde je voor t eerst spreken op de opleiding postpartum-consulente, 7j geleden. Zo een krachtige vrouw met een psychische kwetsbaarheid, maar heel vastberaden om gepaste, menselijke zorg voor iedereen die wankelt te garanderen.
Daarna kocht ik je boeken, WiFi voor mijn 3 zonen, Mild tuinieren voor mezelf. Ze deden me lachen en relativeren. . Je tuin en de bijhorende verhalen deden me wegdromen. Je was een inspiratie en zal dit ook blijven voor mij. Ik hield van de manier waarop je in het leven stond.
Zo jammer dat de uitdagingen dat dat leven je bood je teveel werden, dat de kracht die ik zag werd gedoofd. Ik hoop dat je rust vindt.
Ik wens je kinderen en man veel warme knuffels, schouders en steun. Ongetwijfeld zullen er immens veel mooie herinneringen komen bovendrijven in dit grote verdriet.
Ik ga je schrijfsels en je creatieve hersenkronkels missen.
Lieve Brenda
Ik ben niet goed van het vreselijke nieuws meid. Je hebt gevochten als een leeuwin. Ik wens je rust. Ik wens Jan en de kinderen veel lieve en zorgzame mensen om hen heen bij dit ondraaglijk gebeuren.
Het leven is niet eerlijk.
In gedachten bij jullie ❤️
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot