1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Beste Brenda, Jan en de kinderen,
We zaggen je, Brenda, steeds in het volle leven. Je enthousiasme en de strijdvaardigheid was aanstekelijk. En hierdoor kon je ons beroeren en straalde je energie uit, waar iedereen om je heen door versterkt werd.
Niemand mag energie en gedrevenheid als vanzelfsprekend beschouwen. We willen het graag zo zien, omdat we graag vooruit kijken, hoop zoeken, het nodig hebben om verder te strijden, te pionieren, te veranderen en impact te maken. Zonder energie lukt ons dat niet.
Je bent er nu niet meer. Het is nu aan ons, om een deel van je dromen waar te maken. Onderweg naar een nieuwe ggz waar de persoon, zijn gezin en andere naasten, centraal staan. En waar we samen oplossingen zoeken, voor onze machteloosheid.
Dag Brenda en liefste familieleden
Ik kende je niet persoonlijk maar vanuit mijn eigen psychische kwetsbaarheid volgde ik jou en jouw strijd voor een betere geestelijke gezondheidszorg. Het raakt me echt heel diep dat die gezondheidszorg er niet in slaagde jou voldoende te helpen en je voor het einde koos.
Ik kan nu alleen je liefste familieleden immens veel liefde en steun toewensen in dit afscheid van het aardse leven.
Het ga je goed!!!
Het is de week van veerkracht. Laat net die kracht vr de familie sterk zijn.
Ik schreef dit voor Brenda en een vriend die in zijn zwijgen ook enkel liefs nalaat.
Poezie op een schapenvel.
Alle steun aan de familie.
Lieve lieve Brenda. Jouw boek: Kortsluiting in mijn hoofd, verklaarde mijn kortsluiting in mijn hoofd. Toen ik verslagen, verweesd uit de psychiatrie kwam, was jouw boek het begin van mijn genezing. Herkenning ! Al jouw woorden waren de mijne, ik kon ze niet uitspreken. Vandaag huil ik, tranen stromen ( eindelijk) ! Dank voor alles, voor altijd in mijn 💓, tuin, doen en laten. Zeer veel zachtheid, kracht en licht voor iedereen 🕯️💓
Wat een gemis.
Je hebt voor altijd een plekje in mijn hart, Brenda. Je kracht, je schoonheid, je humor, je zelfspot, je energie. Het was altijd fijn als je in de buurt was, altijd. Dank voor wat je de wereld gegeven hebt. ❤️
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot