1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Brenda was mijn docente Nederlands tijdens de opleiding tot kleuterleidster een 15-tal jaren geleden. Na 3 jaar les van haar te krijgen werd ze mijn mentor voor zelfstandige stage en mijn eindwerk rond verteltassen in Zuid Afrika. Brenda’s menselijke, eerlijke en oprechte manier van begeleiden maakte van mij een betere juf, en een betere persoon. Ik volgde haar lessen altijd met veel enthousiasme en vol bewondering. Ik keek als het ware op naar haar manier van lesgeven, haar passie, haar vuur. De vonken en pretlichtjes in haar ogen blonken elke keer ze voor een groep studenten stond. Enkele jaren later, afgestudeerd, getrouwd en enkele kids verder bleef ik haar weg op afstand volgen. Brenda’s avonturen met haar drie jongens, de reizen die ze maakte, de moeilijker periode’s waar ze doorging… inmiddels had ik ook 3 kleine jongens rondlopen, en de gelijkenissen in ons leven vond ik troostend op vele vlakken. ik vond altijd kracht in het feit dat Brenda zo eerlijk over haar struggles kon praten. Dus durfde ik dat ook meer te doen. Ik stuurde Brenda soms, voor raad of gewoon omdat ik wist dat ze me begreep. Brenda, je blijft voor mij altijd degene die het vuurtje in mij hebt wakker gemaakt op leerkracht-vlak.
Wat ga ik je missen, ook al was het contact de afgelopen jaren op afstand. Je betekende enorm veel!
Rust zacht, lieve Brenda
Ik vernam deze middag, via de media, het overlijden van Brenda Froyen.
Brenda heb ik een paar keer geïnterviewd.
De eerste keer voor OKRA-magazine (2019), een jaar in volle coronatijd voor Femma 100 (2020). Ik woonde ook lezingen bij, over wat doen als het potje overkookt (bv), en over de psychiatrie en omgaan met een psychose.
En tussenin – zo gaat dat soms met sommige interviewees en sprekers – had ik regelmatig contact. Soms nam Brenda contact op, soms ik. Ook tijdens haar laatste moeilijke periode, de periode van haar tweede psychose en depressie… Tot enkele weken terug nog.
En ze postte veel op Facebook en Instagram en andere sociale media, zodat iedereen die dat wou, haar kon volgen. Niet tegen te houden, nee. Maar dat hoefde ook niet. Want o zo sterk altijd, en o zo bemoedigend, en o zo wijs, wat Brenda schreef, voor ieder van ons, en in het bijzonder voor al wie het psychisch moeilijk heeft, en die hen met een groot hart proberen ondersteunen.
Haar dood, doet me wat. Haar dood, raakt me diep. Ik vloek. Verdomme. En denk en veeg tegelijk de gedachte weg – als wou ik dat het niet waar was – dat Brenda rust heeft gevonden. Maar wat een worsteling. Wat een moeilijke strijd.
Mijn gedachten gaan naar Jan, de man van Brenda, die ze steevast de beste man van de wereld noemde. Mijn gedachten gaan naar haar drie zonen, haar die geweldige gasten, bv. Jip – die namens alle drie – deze zomer nog een fantastisch warm interview weggaf, over zijn moeder.
En ondertussen bekijk en lees ik
– als reactie op de brief van Brenda’s man Jan op Fb, honderden warme reacties
– de beelden en verhalen op de pas geopende website: www.altijdlentenadewinter.be-
– het ‘in memoriam Brenda Froyen’ dat Sara Vandekerckhove in De Morgen, met de gepaste titel: ‘Brenda Froyen (1978-2024): ‘Ze toonde hoe burgerzin en verontwaardiging tot zoveel moois
kunnen leiden’
– hoe psychosenet.be- haar stichtster en bezielster eert en herdenkt
– het interview dat ik met Brenda had, voor OKRA-magazine en voor Femma 100 (verhaal 91 van de 100) in 2019-2020 https://www.femma.be/nl/artikels/persoonlijk-verhaal/ben-ik-dan-nu-weer-normaal
Bedankt lieve Brenda, voor al wat je voor mij en voor zovelen hebt betekend.
PS. Eén van de grote boodschappen van Brenda was: ‘Zit je vast, of heb je het moeilijk met iets, praat er dan over.’ Bv. met iemand uit je omgeving.’ Of bv. met Tele-Onthaal, tel. 106 (gratis) of via www.tele-onthaal.be(chat)
De lessen taal zullen mij voor altijd bijblijven. Jij en Eva, wat een duo. Hopelijk heb je nu de rust gevonden die je zocht.
Het gaat je goed. 💫
Ik wens je geen rust in vrede Brenda want dat zou je vreselijk gevonden hebben. We hebben meer gebotst dan iets anders maar toch zal ik de herinneringen koesteren. Je was op en top een fantastisch mens
Lieve Brenda
Ik wou me inschrijven in een cursus als postpartum consulent bij Liv in februari 2019, jij zou hierin ook een stukje opnemen. De situatie voor mij op dat moment was niet ideaal, uiteindelijk schreef ik me toch niet in. Ik bleef je wel volgen! Als lotgenoot na een psychotische postpartumdepressie schreef ik je ook soms prive. Het onrecht dat je ervaarde was soms ook dat van mij en raakte me enorm. Graag stond ik in gesprekken met anderen mee op de barricade. Ik verspreidde jouw woord, dat ook het mijne was. Ik kon het niet verdragen als ik ergens wat kritiek over je opving en ging dan graag in de verdediging. Brenda, je gaf ook mij een stem. Ik zit hier nu, vol ongeloof, vol verdriet en toch erg dankbaar.
Ik houd ook in herinnering dat je 3 kinderen en je man er onvoorwaardelijk voor jou waren en ook omgekeerd, ik leef erg met hen mee.
Geen vaarwel Brenda, maar tot ziens. Rust zacht.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot