1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Jouw woorden, jouw energie, jouw warmte, jouw verhalen.
Jouw lach,
En enthousiasme.
Bedankt Brenda.
Hoe erg dat we jou niet in leven hebben gehouden.
Hoe erg.
Lieve Brenda,
Ik barstte in tranen uit toen ik dit bericht over je overlijden las. Het voelt zo onrechtvaardig dat we afscheid moeten nemen van jou en niet van een rot systeem dat mensen niet als mensen behandelt. Hoewel ik je niet persoonlijk kende, voelde ik me erg verbonden met jou. Ik hield van je authenticiteit, onuitputtelijk gevoel voor rechtvaardigheid en humor die je berichten zo sterk kenmerkten. Je was een geweldige schrijfster. Ik keek zo hard op naar jou. Ik wou dat ik je ooit eens in het echt had ontmoet, maar mijn eigen struggle en angsten hielden me toen nog tegen. Ik zal je voor altijd bij de warmte van mijn hart dragen. Wat was je mooi.
Alle warmte en sterkte in de wereld gewenst voor Jan, Jip, Lom, Zen, Wifi en andere dierbaren.
Ik heb je voor de eerste keer gezien bij een voorstelling die je deed in Sint-Niklaas. Je was authentiek, eerlijk, pakkend, gevoelig, grappig en ongelofelijk slim. De tweede keer ontmoette ik je op een workshop over je boek PSSSt. Opnieuw dat enthousiasme, dat vuur, jouw kracht. Toen ik een hele tijd terug vernam via instagram dat het niet goed met je ging, stuurde ik je af en toe berichtjes om te vragen hoe het met je ging en om je moed te geven want ik wist uit ervaring hoe het voelt om in een diepe, zwarte put te zitten. Wat was ik blij toen ik je terug vol levenslust zag op je foto’s van jullie reis door Canada. Ik dacht en hoopte dat het diepe dal definitief achter je lag maar toen ik plots niets meer van je zag verschijnen op instagram, informeerde ik hoe het met je ging en vertelde je dat het niet goed ging. Ik heb ontzettend hard moeten huilen toen ik vandaag vernam dat je er niet meer bent. Ik zal nog veel aan je denken en ook je laatste boek gaan kopen want dat heb ik nog niet. Ik mis je nu al lieve, mooie, creatieve, dappere, krachtige, gevoelige, authentieke, menslievende Brenda. Voor altijd mijn held!
Ik leerde Brenda kennen toen ze haar verhaal als ervaringsdeskundige bracht in Sint-Hiëronymus. Ze bleek dan ook onze toemalige buurvrouw te zijn, kwamen we na het gesprek achter.
En wat een buurvrouw, de beste! Zo vond ik ooit eens patroonpapier aan onze deur. Brenda bleek de lieve weldoener. Onze honden konden het ook erg goed met elkaar vinden en ze speelden regelmatig eens samen. Of Rex kwam eens logeren.
Maar wat het meeste zal bijblijven is die ene zondagochtend dat ze aan de deur stond. Ze vroeg met een glimlachje of we haar konden helpen. Ze had geiten gekocht. Jan was er niet voor te vinden maar die was toch op weekend zei ze maar ze had een hok nodig voordat ze de geiten kon halen in de middag. Met wat we dat hok moesten maken? ‘Er liggen wel wat spullen in de tuin die je kan gebruiken’ En wat een plezier had ze in het uitvoeren van dit idee.
Ik zal nooit haar gedrevenheid, onuitputtelijke (zo leek het toch) energie, mooie lach vergeten. ZEker nooit wat ze heeft betekend voor de GGZ want daar heeft ze zeker meer dan 1 steen in de rivier verlegd. Zoveel bewondering voor wat je hebt gedaan! Je hebt je rust verdiend.
Jouw gouden feest, gouden herinneringen, gouden momenten, gouden woorden, gouden hart.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot