Dag lief mens, wat ik mij can jou herinner is dat je recht voor zn raap was. En on Belgisch scherp met je woord keuze.. je hebt wel eens verteld dat je in Belgie als te Nederlands werd gezien. Ik heb prachtige sprekingen van je mogen bijwonen. En ook persoonlijk met je mogen uitwisselen. Je tipte het meest intieme van de vrouwen aan. En dat heeft mij maar velen met mij diep geraakt. Je spreuk dat je man niet was gevraagd of je altijd zo druk was springt in mijn gedachte. Zelf ben ik ook druk met vlagen. Mij zou wat jou is overkomen ooit dus ook kunnen overkomen. En zo velen met ons. Lief lief mens ik hoop dat je als engel bij je gezinnetje blijft. Weet dat je veel mensen hebt geraakt en oprecht levens hebt veranderd.
Warme Groet Nic

Dag Jan,

Ik herinner me Brenda en jou nog uit jullie en mijn Karavaan periode. Twee dynamische jonge mensen die bruisend in het leven stonden. Reisbegeleiders in opleiding. Vaak lachten en plezier maakten en tegelijkertijd uitblonken als reisbegeleider. Jonge mensen om jaloers op te zijn: goed in het leven staan en een samen een lange toekomst voor de boeg.
Ik was dan ook telkens ontdaan als ik via de pers vernam met welke moeilijkheden Brenda te kampen had…maar tegelijkertijd ook aangenaam verrast met welk een gedrevenheid en engagement Brenda, ervaren en onderlegd, het gevecht aan ging met medische sector en de psychiatrie. Die dynamiek herkende ik van jaren geleden en kon er enkel heel veel respect en bewondering voor opbrengen. Straffe madam.
Uiteraard bewandelt elke mens (Karavaanbegeleider) zijn eigen pad, maar ik ben alvast blij jullie op mijn pad een aantal jaren te hebben mogen tegenkomen.
Heel veel sterkte voor jou en jullie kinderen. Ik hoop van harte dat jullie nog een mooie en boeiende toekomst tegemoet gaan…ik kan me niet inbeelden dat Brenda dat anders zou gewild hebben.
Tot spoedig ergens, hoop ik.

Jef Van Eyck

Ik heb Brenda helaas nooit persoonlijk ontmoet, maar volgde haar lief en leed via Instagram. Vanaf het eerste bericht wat ik las werd ik gegrepen door haar openheid, kwetsbaarheid en kracht. Aandachtig heb ik haar gevolgd, soms met zorg, maar veelal met bewondering. Ik kan en wil niet geloven dat zij er niet meer is.

De herdenkingsdienst was prachtig. Wat was ze geliefd bij velen. Bijzonder dat ee familie heeft besloten om dit te delen met iedereen die door Brenda geraakt is van een afstand en dichtbij.

Ik hoop dat de herinneringen aan haar en haar licht mogen voortleven bij haar geliefden en ik wens hen oneindig veel sterkte, steun en troost bij dit grote verlies.

Ook hoop ik dat er, indien mogelijk, nog iets gepubliceerd zal worden van of over Brenda. Ik zal het lezen.

Rust zacht Brenda ❤️

Helaas heb ik Brenda nooit in het echt ontmoet, maar ze raakte me met het delen van haar lief en leed op Instagram. Ik werd geïnspireerd, betoverd en zag in haar een voorbeeld. Wat ongelooflijk verdrietig dat er voor haar geen uitweg meer was. Ik wil het niet geloven…

De herdenkingsdienst was prachtig en heeft me diep geraakt. Ook daaruit bleek hoe bijzonder zij was.

Ik hoop dat Brenda’s licht mag blijven schijnen in de herinneringen en harten van haar dierbaren. Ik wens hen heel veel sterkte.

Ook hoop ik dat, indien mogelijk, het boek waaraan zij werkte nog zal worden uitgegeven.

Warme groet,
Marlies

Dit raakt me heel diep! Sinds 6u deze ochtend ervaar ik een mix van droefheid en warme herinneringen. Jouw bevlogenheid, creativiteit, liefde voor het boek, een wilde tuin, reizen.. Alles met een grote gulzigheid.
Het is al even geleden dat we elkaar gezien of gehoord hebben. Net als velen volgde ik langs de zijlijn je professionele en persoonlijke zoektocht, je successen (hoe fijn is dat boekje ‘Dit boek is te piep voor jou’ weer?), je worstelingen, je strijdvaardigheid. Dat jij uitgerekend op de ‘Dag van de leerkracht’ dit leven verlaten hebt. Jij, het vuur voor menig student.
Besefte je ooit hoe een onnavolgbare indruk je achtergelaten hebt op mensen? Voor mij als docent, ook even als collega, als vlotte schrijfster. Hadden we dit meer moeten zeggen?

Voor jou, lieve Brenda en voor Jip, Lom, Zen en Jan één van mijn favoriete parels! 🙏

Tranenthee
Uil pakte de ketel uit de kast. ‘Vanavond ga ik tranenthee zetten,’ zei hij. Hij zette de ketel op zijn schoot. ‘Zo’, zei Uil, ‘ik ga beginnen.’ Uil bleef heel stil zitten. Hij begon aan heel verdrietige dingen te denken. ‘Stoelen met kapotte poten’, zei Uil. Zijn ogen werden al een beetje nat. ‘Liedjes die niemand kan zingen’, zei Uil, ‘omdat niemand de woorden meer weet.’ Uil huilde nu. Een dikke traan rolde naar beneden in de ketel. ‘Lepels die achter het fornuis zijn gevallen en die je nooit meer terugvindt’, zei Uil. Er drupten al heel wat tranen in de ketel. ‘Boeken die je niet meer kan lezen’, zei Uil, ‘omdat er bladzijden uitgescheurd zijn.’ ‘Klokken die stilstaan,’ zei Uil, ‘omdat niemand ze meer opwindt.’ Uil huilde nu heel erg. Veel dikke tranen vielen in de ketel. ‘Een prachtige zonsopgang. Die niemand ziet, omdat iedereen slaapt’, snikte Uil. ‘Heerlijke aardappel-puree op een bord, die niemand wilde opeten,’ jammerde hij. ‘En potloodjes die te klein zijn geworden om vast te houden.’ Uil dacht aan nog veel meer nare dingen. En hij huilde en huilde maar. Al gauw was de ketel vol tranenwater. ‘Ziezo’, zei Uil. ‘Dat is dat.’ Uil hield op met huilen. Hij zette de ketel op de kachel. Het tranenwater kookte al gauw. Uil schonk zijn kopje vol. Hij was heel tevreden. ‘Het smaakt wel een beetje zoutig,’ zei hij. ‘Maar tranenthee is toch altijd weer heerlijk’.