1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
Als stille getuige volgde ik je verhalen via sociale media. Ik las je boeken. Ik bewonderde je energie en veerkracht. Ik maakte me zorgen toen de psychose weer de kop op stak. Ik was blij toen ik de foto’s uit Canada zag. Ik keek uit naar je nieuwe boek en de rechtszaken die je wou aanspannen. Het is met veel verdriet dat ik het nieuws binnen laat komen dat je er niet meer bent. Dat je rust mag hebben nu, dat hoop ik. Dat je gezin goed omringd mag worden in liefde en warmte. Dat wens ik hen toe.
Lieve Brenda,
Je deed zo hard je best, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen!
We probeerden af en toe lichtpuntjes te brengen in de vorm van een kaartje of een chocolaatje. Daar was je enorm dankbaar voor en dat deed deugd. Zowel voor jou als voor ons!
Getalenteerd, lief, zorgzaam en altijd vriendelijk als we mekaar passeerden!
We zullen jou missen in ons kleine dorpje!
Kusje voor jou, Brenda!
En warme knuffel aan Jan en de jongens. X
Wat een verdrietig nieuws. Ik ken Brenda als een warme, enthousiaste en sprankelende docente. Ik koester de bijzondere herinneringen die we samen hebben tijdens mijn opleiding kleuteronderwijs. Haar passie, advies en toewijding zullen voor altijd bij me blijven. Wat een enorm gemis. Heel veel sterkte en kracht toegewenst aan jullie allemaal in deze moeilijke tijd. Brenda, rust zacht
Lieve Brenda de wereld staat nu weer even stil na jou heengaan…wij leerden jou kennen omdat je schreef hoe de dood van onze Jonathan jou zo diep raakte .door jou begrepen we pas hoe erg onze zoon geleden heeft..wat jou ook was aangedaan in de psychiatrie .jij hebt met ons gestreden voor gerechtigheid .een onmemselijke lange strijd .een strijd die je nooit winner kan .want je hebt al verloren . Jij als een rots in de branding..als steen maar zo fragiel .de gigantische steun die jij ons gaf .onbegrijpelijk dat jij er niet meer bent .jij woonde al in ons hart .wij gaan jou enorm missen .daar zijn geen woorden voor … bedankt om zoveel . Wij zullen jou gedenken zoals je was .een heel bijzonder mooi persoon met een heel groot hart…
Jan en Tineke
Ik herinner me, van haar mooie en krachtige verhalen, hoe prachtig ze in het leven stond, en ook de misstanden in de ggz in kaart bracht, zo liefdevol voor de medemens zo open en eerlijk! Ze was zichzelf met de eenzame strijd in de ggz. Ze was een voorbeeld voor vele. Ik ken haar niet persoonlijk. Het gemis doet enorm veel pijn. Zij mag nooit vergeten worden als ervaringsdeskundige en wist precies de goede woorden te vinden en te raken in mensen. Ze was een grote spiegel voor mij en voor vele anderen! Rust zacht lieve Brenda, liefs Jonella
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot