In liefdevolle herinnering aan
Brenda Froyen

1978

2024

“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”

Ernest Hemingway

Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.

Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.

Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.

Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.

Verhalen en herinneringen aan Brenda

Door: Miranda van den Broek

De eerste keer dat ik Brenda ontmoette was in Utrecht, bij Astare. Ze had net haar eerste boek geschreven en stond ons op het podium te vertellen over haar ervaringen in de psychiatrie. Een mooie jonge vrouw. Ze vertelde haar verhaal duidelijk en vanuit haar hart. Het raakte mijn hart rechtstreeks en de tranen liepen over mijn wangen. Brenda’s verhaal raakte een stukje van mij, wat tot dan toe nog veel te weinig gezien en geraakt was. Herinneringen van mijzelf die ineens uit een laatje getrokken werden.

Brenda had dit ongelooflijke talent: een spreekbuis te kunnen zijn voor velen, gevoelens te kunnen verwoorden van velen, die hun stem soms zo moeilijk hoorbaar weten te maken, die vaak zo slecht beluisterd worden, die een eenzame strijd voeren…

Door onderzoek, schrijven, lezingen, zang, theater, gesprekken, pleidooien: Alle mogelijke lieve, creatieve, doortastende manieren heb jij, Brenda, gevonden om die voor mij zo herkenbare stem wel te laten horen. Helpend en helend is dat geweest voor heel veel mensen. Ik weet zeker dat je een groot verschil hebt gemaakt, al was het niet genoeg voor jouzelf. Dat is zo ontzettend verdrietig. Dank je wel lieve Brenda. Niet alleen voor alles wat je deed, vooral voor wie je was en nog bent in mijn hart en hoofd.

Door: Inez Germeys

Lieve Brenda,

Met diepe droefheid en ongeloof vernamen wij het bericht van je overlijden. Je hebt zo veel betekend voor zo veel mensen. Je grote kracht was om dingen in beweging te brengen. Met je drive en enthousiasme wist je mensen rondom je te raken en warm te maken voor initiatieven die zo broodnodig zijn. Zo ben je de ‘Founding Mother’ van Psychosenet.be. Geïnspireerd door onze Nederlandse vrienden, ging jij aan de slag met de Belgische variant van Psychosenet.

Met je didactische vaardigheden, gaf je het een eigen gezicht en karakter. Je zorgde ervoor dat er een plekje was waar mensen terecht konden, voor informatie, voor connectie, voor inspiratie. Ook toen je zelf nieuwe wegen wilde bewandelen, zorgde je ervoor dat het in goede en vaardige handen achterbleef.

Vandaag bereikt Psychosenet.be duizenden mensen, mensen die zelf worstelen met psychose, familieleden, behandelaars. Jij hebt voor dat lichtpuntje gezorgd Brenda en we beloven je dat dat lichtje zal blijven branden. Je blijft voor altijd onze founding mother, onze force of nature, onze inspiratiebron! Wat gaan we je missen.

Inez Germeys, voorzitter psychosenet.be vzw

Door: Erwin Huigenbosch

Ik moet denken aan de eerste lezing die Brenda gaf bij Astare: we bezochten haar thuis in België om voor te bereiden, aten er heerlijke spaghetti en kregen espresso uit de prachtige espressomachine van Jan. Een maand later sprak ze in Utrecht in ons kantoor wat nog half een bouwplaats was. Het was doodstil tijdens haar verhaal en ik kon alleen maar huilen om wat ze vertelde over het onrecht wat haar werd aangedaan tijdens haar opnames. Ik vergeet nooit meer wat ze vertelde over de dossiers: hoe dikker ze waren, hoe slechter de zorg. Brenda snapte dat het ging om persoonlijke aandacht, oprechte interesse en liefde voor medemensen.

Bekijk hier Brenda’s lezing.

Door: Elies Vink-Vonk

Vanaf het eerste moment dat ik je ontmoeten was ik onder de indruk van je. Je had een ziel zo puur, dat was echt heel bijzonder. Elk woord wat je zei was raak en gepassioneerd en je maakte echt contact met mij.
Het was op vrijdag 22 september 2017 dat wij elkaar hebben ontmoet en we brachten meteen 48 uur met elkaar door. Team Psychosenet, 555 km, de Socialrun en jij was op een missie. Tussen het hardlopen en zingen door vertelde je aan mij je verhaal; kortsluiting in je hoofd.

Ik ben je ontzettend dankbaar voor onze gesprekken en al het werk dat je hebt gedaan. Al jouw werk helpt mij om me in te zetten voor menswaardige zorg aan mensen met een psychische kwetsbaarheid. Dankjewel lieve Brenda.
Mooie reis!

Liefs

Laat hier een reactie achter

215 reacties

  1. Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle

  2. Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.

  3. Brenda,
    Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
    Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline

  4. Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
    Ik huil.
    Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
    Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
    Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
    Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.

    Maar toch.
    Ik huil.
    Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
    Mirjam

  5. Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *