1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
In liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen
Lieve, bruisende Brenda, Onuitstaanbaar energiek was je. In alles. Ik ontmoette je tijdens de Socialrun van 2016. Jij als loper, ik op de fiets er hijgend achteraan. Zodra jij vrolijk uit het busje tevoorschijn sprong, wist ik: er moet een versnellinkje bij. Of twee. Je kon rennen, springen, dansen en kletsen tegelijk. Bijna alles hebben we die eerste 48 uur gedeeld. De rest kwam later.
Ter nagedachtenis
Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was in 2016. Ik werd uitgenodigd door Jochen van den Steen van de stichting vzw Hand in Hand. De stichting Hand in Hand is voor mensen met een psychische kwetsbaarheid en het centrale huis van vzw Hand in Hand heet de Moester. Het 40- jarige bestaan werd groots gevierd in een hemelse omgeving genaamd Parnassus. Parnassus is een sociaal café
Socialrun team Team Pssst!
“Pssst jij, ja jij daar, die dit leest Hoe gaat het met je? Goed? Ik dacht wel dat je dat zou zeggen. Dat zeggen de meeste mensen als je vraagt hoe het met ze gaat: ‘goed’, ook al is dat niet zo.” Zo begint jouw boek Pssst! en ons avontuur. Dit verhaal delen we graag om de impact te vieren die jij hiermee hebt gemaakt, en blijft maken. Eind 2021,
Ik heb net gepreorderd bij 🔵
Wow per soort van toeval stuit ik op een bericht op LinkedIn waaruit ik begrijp dat Brenda niet meer leeft, ik dacht juist dat de nieuwe job haar goed zou gaan doen. Ik ken haar niet, maar las vol bewondering altijd haar blog en berichten op linked in.
Wil familie en vrienden veel sterkte wensen met dit enorme verlies, en ik wens dat Brenda de rust heeft gevonden waar ze naar verlangde.
Ik werk zelf als psychologe en haar bijdragen zal me altijd bijblijven. Rust zacht mooi en lief mens
Heel veel respect💞💞💞
Ik mis je kracht, je hoop, je jij !
Hallo iedereen…
Wat luisterde ik graag naar de video’s van Brenda, met haar mooie stem, intonatie en taalgebruik. Ik luister er nu nog soms naar op Instagram… Ik heb veel gehad aan wat Brenda deelde en ik leefde met haar en jullie mee in de goede en kwade dagen, voor zover ik kon inschatten hoe het voor jullie was. Want ook al lijd ik aan chronische depressie sinds mijn puberteit, die onderdrukt wordt met medicatie (de Cymbalta waarmee Brenda tot mijn eigen verbazing mocht stoppen), tot een psychose is het bij mij nooit gekomen. Dat ik me tijdens mijn zwangerschap beter dan ooit heb gevoeld, zowel fysiek maar ook mentaal, dat had me ook al de link naar onze vrouwelijke hormonen laten leggen. Ook om dat mijn nicht dat ook ervaren heeft (zij is 4 keer zwanger geweest) en zij is ook een kleindochter van mijn oma, die uit het leven is gestapt, lang voor wij geboren waren. Mijn grootmoeder was toen post-menopauzaal, zoals ik nu. Mijn vader, haar zoon dus, was toen 17 en is zich zijn hele leven “verantwoordelijk” blijven voelen voor de dood van zijn moeder.
Omdat ik zelf ook al vaker (in periodes zonder medicatie) het gevoel heb gekend dat mijn naasten veel beter af zouden zijn zonder mij, wil ik het volgende aan jullie, Jan, Jip, Lom en Zen zeggen. Denk aub nooit dat Brenda leven met jullie niet waardevol genoeg vond om ervoor te blijven vechten!!! Zoals ik het aanvoelde bij mezelf zal Brenda eerder het gevoel hebben gehad dat ze een “last” was voor jullie, vooral door het stigma dat heerst over psychosen. Dat ze niet in de eerste plaats zichzelf maar wel jullie zou verlossen van alle ellende door deze wereld vol onbegrip te verlaten. En dat gevoel is in haarzelf ontstaan, niet door iets wat jullie gezegd of gedaan zouden hebben of net niet gezegd of gedaan… Absoluut niet.
Dat gevoel, die gedachte is in Brenda haar brein ontstaan door een stroom aan reacties van allerhande moleculen, waar Brenda geen controle over had. Absoluut niet.
Dit wou ik jullie zeggen, in de (misschien ijdele) hoop dat het enige troost mag brengen. Aan het einde van dit jaar, wat voor jullie het slechtste jaar ooit in jullie leven zal zijn… Het gemis moet onvoorstelbaar groot zijn. Het verdriet onmetelijk diep en zwaar. Er zijn geen woorden voor.
Weet dat jullie het Licht waren in Brenda haar Leven!
Veel moed voor een toekomst samen met mekaar en met Brenda in jullie herinnering, jullie harten en in wie jullie geworden zijn.
Kristine
PS als een gesprek met deze onbekende, voor wie Brenda een soulsister was, kan helpen, laat het me zeker weten bv via instagram @sytah_and_me – pootje voor Wifi!
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot