1978
2024
“But you knew there would always be the spring,
as you knew the river would flow again after it was frozen.”
Ernest Hemingway
Er komt altijd lente na de winter, sprak Brenda vaak hoopvol. Ze maakte er zelfs een project van: een 6-delige kaartenset om hen die het mentaal zwaar hebben een beetje lente op te sturen. Want als geen ander wist ze hoe het is om je vergeten te voelen. En hoe groot de nood aan sprankjes hoop is, als de winter veel te lang lijkt te duren. Het besef dat er altijd weer een lente komt, uit de grond steeds weer nieuwe bloemen groeien, heeft altijd veel voor Brenda betekend.
Deze website is een liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen. Een plek om haar leven te eren en te herdenken. We nodigen je daarom uit fijne, inspirerende, rakende, ontroerende herinneringen met of aan Brenda te delen. In beeld of taal. Voel daarnaast ook de ruimte om uiting te geven aan alle gevoelens die met haar verlies gepaard kunnen gaan.
Opdat Brenda nooit zal worden vergeten, we haar missie voort blijven zetten, en het nu voor haar maar eeuwig lente mag zijn. Ze heeft niets minder verdiend.
Wat betekende Brenda voor jou? Hoe heeft ze je geraakt, geïnspireerd, ontroerd, aan het lachen gemaakt?
Deel hier jouw foto, verhaal, herinnering, of laat een reactie achter.
Verhalen en herinneringen aan Brenda
In liefdevolle herinnering aan Brenda Froyen
Lieve, bruisende Brenda, Onuitstaanbaar energiek was je. In alles. Ik ontmoette je tijdens de Socialrun van 2016. Jij als loper, ik op de fiets er hijgend achteraan. Zodra jij vrolijk uit het busje tevoorschijn sprong, wist ik: er moet een versnellinkje bij. Of twee. Je kon rennen, springen, dansen en kletsen tegelijk. Bijna alles hebben we die eerste 48 uur gedeeld. De rest kwam later.
Ter nagedachtenis
Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was in 2016. Ik werd uitgenodigd door Jochen van den Steen van de stichting vzw Hand in Hand. De stichting Hand in Hand is voor mensen met een psychische kwetsbaarheid en het centrale huis van vzw Hand in Hand heet de Moester. Het 40- jarige bestaan werd groots gevierd in een hemelse omgeving genaamd Parnassus. Parnassus is een sociaal café
Socialrun team Team Pssst!
“Pssst jij, ja jij daar, die dit leest Hoe gaat het met je? Goed? Ik dacht wel dat je dat zou zeggen. Dat zeggen de meeste mensen als je vraagt hoe het met ze gaat: ‘goed’, ook al is dat niet zo.” Zo begint jouw boek Pssst! en ons avontuur. Dit verhaal delen we graag om de impact te vieren die jij hiermee hebt gemaakt, en blijft maken. Eind 2021,
Jouw eerste ervaring en foute behandeling van een psychose zijn gelijkend…alleen ik kon niet zo ver springen als jij..ik heb nog 3 psychoses gehad intussen. Ik hield het rustig…ik weet waarom je het deed wat heel belangrijk is…maar de strijd die je hebt gestreden vooral voor andere is jouw leven geworden. En dat vind ik supertriest Brenda, je was zo fantastisch, je moest je niet bewijzen alleen voor jezelf en je familie is al meer dan genoeg. Gelukkig zijn er ondertussen zaken veranderd. Rust zacht lieverd.
Lieve Brenda
Ik wou je nog eens zeggen dat je door zovelen gemist wordt. Blijft gemist worden. Zo onwezenlijk dat je niet meer dichtbij bent.
Ik gaf met je les in de lerarenopleiding en ik vond je zo inspirerend. Hoe je de studenten mee op sleeptouw nam en inspirerende om een warme, verbindende leerkracht te worden die gelooft in zijn eigen krachten. Je plantte heel wat zaadjes om open te bloeien tot rebelse bloemen. Ging naar het kabinet om druk te zetten hoe belangrijk het is dat kinderen kunnen opgroeien tot wereldburgers die zorgen voor elkaar. Ik kan alleen maar naar je opkijken. Ik gebruik je boeken om toekomstige studenten te inspireren. Zo blijf je inspireren. Wij zetten het verder. Bedankt voor alles! Heel veel knuffels en liefde voor jou en je familie.
Hoe meer geld ingezameld wordt voor Brenda’s crowdfunding, hoe meer middelen Brenda’s netwerk in de toekomst heeft om de rechtzaak tegen de onmenselijke wanpraktijken in de psychiatrie effectief te laten doorgaan of andere zinvolle initiatieven op poten te zetten?
Voor Brenda en alle andere slachtoffers van de hedendaagse psychiatrie #StartDeRevolutie #MeTooBewegingInDePsychiatrie
Enige nuance: dank ook aan alle hulpverleners die zich nu al inzetten op menswaardigheid. Dat deze menswaardigheid de norm mag worden. #GeenTrauma’sMeerDoorDeBehandeling🙏
Ik voel de redenen waarom je er niet meer bent. En je had nu net zoveel aan onze maatschappij te bieden.
215 reacties
Één jaar later.. en nooit vergeten. Gisteren niet, vandaag niet en komende tijd ook niet. Het is lang op mijn maag blijven liggen, jij niet meer onder ons. Ik kende je niet persoonlijk. Maar volgde je van op een afstand. Wat een sterke vrouw.. die dan toch ook de strijd verloren heeft. Dat doet een mens nog eens extra nadenken. Hoe ver moet alles komen tot je er zelf de stekker uit trekt. Hoeveel kan een mens verdragen en blijven verdragen.. dag in dag uit.. ik begrijp je keuze. Op vele gebieden is er vooruitgang in een medische wereld. Helaas hinkt de ggz achterop. Bedankt voor de vele stenen dat je hebt verlegd. Helaas, ben ik zelf ook “ervaringsdeskundige”. Ik werk in de zorg en jaarlijks ga ik spreken in de hogeschool verpleegkundigen. Een heel dankbaar publiek. Ik probeer ze handvaten mee te geven hoe ze met mensen met een psychose kunnen benaderen/aanpakken. Ik probeer hen het inzicht te geven, hoe iemand redeneert die op dat moment een psychose meemaakt. Achteraf krijg ik altijd de feedback dat ze het ‘nog niet op die manier gezien hadden’. Ik hoop dat de ‘zorgverlener van morgen’ dan nog eens denkt aan wat ik hun meegaf en ze op deze manier mee kunnen bijdragen aan een betere ggz. Vasthouden ipv vastbinden.. hiermee hoop ik zelf ook een steentje te kunnen verleggen. Bedankt voor je nalatenschap, Brenda! Ik hoop dat je kinderen en man ondertussen hun draai terug wat gevonden hebben, in de mate dat dit kan natuurlijk. Dit blijft een harde noot om te kraken en een traumatische ervaring voor je geliefden. Mogen ze troost vinden in al het goede dat je deed. Warme groet, Veerle
Brenda, je wordt gemist en nooit vergeten. Op verschillende momenten denk ik aan je. Op momenten dat ik het zelf moeilijk heb, put ik kracht uit de dingen die jij zei, schreef.
Brenda,
Ik kende je niet persoonlijk maar ik was in de boekhandel aangetrokken tot je boek. Ik heb het net uit.
Ik ben heel geraakt door wat ik gelezen heb. Ik voel zo met je mee…Ik hoop dat velen dit boek lezen en de gezondheidszorg eens diep zal nadenken hoe het beter kan… Ik heb ook het vervolgboek gekocht en kan niet wachten om het te lezen. Ik wens Jan en de kinderen veel moed en kracht toe. Caroline
Weer eens aan t snuffelen hier en dan… schok! Lieve, dappere inspirerende Brenda is niet meer.
Ik huil.
Denk aan Jan en de jongens, die ik nooit heb ontmoet, maar meen te kennen door de voorstelling van Brenda. Daar op t toneel was ze mijn “collega” en voorbeeld.
Nadat ik haar voorstelling zag in Vlaardingen (ik had haar al eerder live ontmoet en we hadden contact via Facebook) spreidde ze haar armen wijd, toen ze me zag.
Ik voelde haar hartelijkheid en wist dat dit niet exclusief voor mij was: dit was Brenda: hartelijkheid.
Nadat ik me terugtrok van de socials en uit de professionele ervaringsdeskundigheid nam ik aan dat Brenda nooit zou ophouden met alle creativiteit en talenten.
Maar toch.
Ik huil.
Niet om mij, maar om iedereen die Brenda missen moet, vooral haar zus, man, zoons en allen die haar liefhebben.
Mirjam
Jammer dat ik je niet heb gekend..zoveel onwetendheid en vooroordelen als je een psychiatrische aandoening hebt..rust zacht lieverd,..een lotgenoot